De Ima Hound familie

Met de regelmaat van de klok worden er door de diverse lure brands nieuwe pluggen geïntroduceerd. Soms zijn deze vernieuwend, maar veelal vraag je jezelf ook af wat sommige pluggen nou echt toevoegen en lijken ‘meer van hetzelfde’ te zijn; en af en toe zijn het zelfs regelrechte imitaties van reeds bestaande pluggen van een ander merk. Niet zomaar alles aanschaffen dus. Nou kun je nu eenmaal niet alles kopen en uitproberen, maar regelmatig ga ik, zoals zovele anderen ‘voor de bijl’ en schaf ik nieuwe pluggen aan. Door de jaren heen ben ik wel wat voorzichtiger geworden en koop zeker niet zomaar van alles aan; immers, een 20 tot 25 Euro ben je zo armer.

Een jaar geleden introduceerde Ima de eerste telg uit de Ima Hound familie, de Ima Hound 125F Glide, en begin 2012 volgde de tweede, de Ima Hound 125F Fang. Met een mooi marketing verhaal waarin deze pluggen werden gepositioneerd als pluggen waarmee afstanden tot wel 78m konden worden gehaald, trokken deze pluggen de aandacht van tal van websites, blogs en forums. Omdat deze pluggen op diverse filmpjes tevens een mooie actie lieten zien werd mijn interesse toch zo groot dat ik in het vroege voorjaar besloot om zowel de Glide als de Fang aan te schaffen.

De pluggen bevallen me enorm, en voegen wat mij betreft echt wat toe aan mijn pluggen arsenaal. Over de werp capaciteiten die aan deze pluggen worden toegeschreven is weinig tot niets gelogen; de pluggen werpen echt fantastisch, (heel) ver en precies. Het zijn met hun 20 gram en 12,5 cm wat mij betreft wel pluggen voor een hengel met wat pit waarmee je lekker door kunt gooien. Wat me naast de uitstekende werp eigenschappen, misschien nog wel meer bevalt zijn enerzijds de actie die de pluggen laten zien en anderzijds hun stabiliteit in snel stromend water. De Hound’s zijn enorm stabiel, waar sommige pluggen nog wel eens halverwege de retrieve naar boven willen komen bij snel binnen spinnen in hard stromend water, blijven deze pluggen mooi op diepte lopen; stabiel en met een mooie ‘wobbling’ actie die in alle omstandigheden intact blijft.

Verschil in beide pluggen zit hem in de duik diepte (Glide 70-100cm, Fang 80-130cm), welke zichtbaar is in de verschillende duiklip grootte van de pluggen, en een tweede verschil zit in de dreggen. De Fang is uitgerust met twee dreggen (Owner ST46 maat 2) en de Glide met drie (Owner ST46 maatje 4). Wat later dit jaar is de derde telg aan de Hound familie toegevoegd, de Ima Hound 125F Orca; duikdiepte is gelijk aan de Fang, maar de Orca is uitgerust met 3 dreggen zoals de Glide.

Al met al naar mijn mening fantastische pluggen, enige minpuntje is dat de pluggen relatief snel ‘gebruikssporen’ vertonen, een euvel dat meerdere Ima pluggen hebben. Niet dat dit de vangkracht aantast overigens, maar dit is een kwaliteitspuntje wat gewoonweg niet hoeft, en wat bij andere lure brands zoals Duo vele malen beter is. 

Het hele jaar door deden de Ima Hound pluggen het goed, met name op de Fang zijn van begin tot het einde van het seizoen baarzen gevangen. Ik ben  er zo van gecharmeerd dat ik inmiddels ook een Orca heb aangeschaft; hier is nog nauwelijks mee gevist, dus die mag zich volgend seizoen gaan bewijzen. 

De laatste baarzen van het seizoen

Het is inmiddels begin november, ik was van plan om eind oktober mijn zeebaars seizoen af te sluiten, maar vanwege het missen van een grote baars afgelopen weekend vandaag toch nog maar een keer naar de kustlijn gereden. Vorig weekend slechts een enkele aanbeet, maar wat voor een. Ik stond te gooien met een OSP Rudra en bij de derde worp al beet, wat heet, echt een keiharde klap op mijn hengel en vervolgens een baars die door de slip heen ging zoals ik dat dit seizoen nog niet had meegemaakt. Er leek geen einde aan te komen, de baars ging richting open water en gelukkig niet de andere kant op richting de stenen. Althans, zo leek het, tot in een keer de lijn slap viel; snel draaien tot ik weer contact had met deze zonder twijfel grote zeebaars, die helaas als een pijl richting stenen ging, en met geen mogelijkheid onder controle te krijgen was. Waar ik al voor vreesde gebeurde dan ook; de baars schoot tussen de stenen, die vol zitten met scherpe randen van onder meer oesters en mosselen, en even later pats, lijn door, weg baars en weg plug. Tja, balen natuurlijk, maar hier was helemaal niets tegen te doen. Al met al aanleiding om het vandaag toch nog maar een keertje te gaan proberen. 

Zonder enige verwachting naar de waterkant gereden en een tweetal uurtjes staan gooien. Het weer was in eerste instantie niet al te best, maar gelukkig werd het wel droog. De watertemperatuur is inmiddels zo'n beetje gezakt tot de grens om nog effectief met pluggen te kunnen vissen, en naar mijn overtuiging zijn inmiddels al vele baarzen uit onze kustwateren verdwenen. Maar, na een uurtje dan toch een aanbeet op de Ima Hound Fang, en na een korte dril kon een baars van 54cm op de foto worden vereeuwigd. Hierna volgden nog een tweetal baarsjes op een X-rap zoals op de onderste foto, en dat was het dan, hiermee eindigde mijn zeebaars seizoen van 2012. Hopelijk duurt de winter niet te lang, zodat we zo tegen eind april de draad weer kunnen oppakken.

Zeebaars quotum; een klein lichtje aan de verre horizon?

Vele zeebaars sportvissers maken zich zorgen over de alsmaar afnemende zeebaars populatie. Terecht, ieder jaar lijkt de zeebaarsvisserij weer minder goed dan het jaar ervoor. Natuurlijk kun je een jaartje geluk hebben en een stek treffen waar het gewoonweg goed is, maar over de hele breedte van de recreatieve zeebaarsvisserij in Nederland lijkt zich toch een duidelijk afnemende vangsttrend af te tekenen. 

Menig zeebaarsvisser hoopt op maatregelen van zowel de Europese Unie als de Nederlandse overheid. Sportvisserij Nederland zet zich gelukkig sinds vorig jaar actief in om tot een Nederlands zeebaarsbeheer plan te komen, maar een effectieve bescherming van zeebaars moet toch echt uit Europa komen. Immers, een Nederlands zeebaarsbeheer plan zou geweldig zijn, maar ieder najaar en voorjaar moeten al die Nederlandse baarzen wel de Noordzee over naar de overwinteringsgebieden en weer terug, alwaar een beroepsvisserij vloot ze opwacht om er zoveel mogelijk te vangen….. Maar, een onverwachte positieve kentering vanuit de Europese Unie dient zich aan.

Gevaarlijke voorjaars- en najaarstrek van de "Nederlandse" zeebaars. (Bron: www.marelec.com)

In mei van dit jaar heeft de Europese Commissie, bij monde van het Directoraat-Generaal voor Martieme zaken en Visserij, kortweg genoemd DG MARE, het internationaal wetenschappelijk onderzoeksinstituut  ICES verzocht om een kwantitatief advies uit te brengen voor mogelijke beperking van de commerciele visserij op zeebaars. DG MARE bevindt zich in Brussel en valt direct onder verantwoordelijkheid van de Europese Commissaris voor de visserij (de Griekse Maria Damanaki), en is daarmee het belangrijkste orgaan van de EU voor alles wat de visserij aangaat. Dit verzoek van DG MARE is opgesteld in een zogenaamde non-paper en vind je <hier>.

Het verzoek van DG MARE aan haar belangrijkste wetenschappelijke adviesorgaan ICES, is een mijlpaal op zich, omdat dit direct kan leiden tot een Europees quotum (TAC) voor zeebaars. In het verzoek van DG MARE wordt melding gemaakt van een afname van de commerciële zeebaars vangsten, welke een trend indicatie zou kunnen zijn van een algehele afname van het Europese zeebaars bestand. Nou zullen velen wellicht zeggen; “dat weten wij allang, en we roepen al jaren dat de zeebaars stand achteruit gaat en er snel iets moet gebeuren”, dat is uiteraard zo, maar een groep bezorgde sportvissers, hoe goed bedoeld ook, krijgt geen zeebaars quotum voor elkaar. Hier is meer voor nodig. ICES heeft 2x eerder een advies uitgebracht mbt de Europese zeebaars, in 2004 en in 2011. In beide adviezen wordt het grote probleem aangegeven welke een belemmering is om tot een advies te komen mbt vangstbeperking: er is onvoldoende wetenschappelijke data om tot een objectieve inschatting te komen over de grootte van het Europese zeebaarsbestand (zie ook deze <blogpost> van januari).

Vergelijk het maar met je banksaldo; als je niet precies weet wat je banksalo is, en je alleen maar indicaties hebt dat het niet meer zoveel is, hoe ga je dan bepalen hoeveel minder je precies moet uitgeven? Maar goed, er is dus een kentering, ondanks onvoldoende gegevens over de werkelijke grootte van de Europese Zeebaarspopulatie, wil DG MARE een advies van ICES op basis van de waarneming van een afname van commerciële vangsten.

In de non-paper van DG-MARE staat nog een interessante passage. Deze passage gaat over de sportvisserij. DG-MARE geeft aan dat een belangrijk aspect van een beheer van de zeebaarspopulatie is, dat naast een eventuele beperking van de commerciële visserij (quotum), ook door de EU lidstaten maatregelen moeten worden genomen ter beperking van de recreatieve sportvisserij op zeebaars. Immers, de zeebaarsvangsten door sportvissers zijn niet te veronachtzamen. Ik heb het al wel eens eerder geschreven, wat overigens keer op keer leidt tot ongeloof van mede zeebaars sportvissers, maar consistent  wordt door verschillende instanties melding gemaakt van vele tonnen zeebaars op Europees niveau, die jaarlijks door sportvissers worden meegenomen. Ook in het non-paper van DG-MARE staat als voorbeeld, dat de recreatieve vangsten in Frankrijk ingeschat worden als even groot als de commerciële vangsten in Frankrijk (5000 ton !). Voor de ongelovigen onder ons; maak maar eens een reisje langs de Franse kustlijn, met name in Normandië en Bretagne zie je in ieder klein prutsbaaitje vele tientallen kleine bootjes liggen die er diverse malen per week op uit gaan; locale sportvissers die weten waar ze moeten zijn, en de vele kilo’s gaan allemaal mee.

Vanwege de niet te onderschatten impact die ook de Europese sportvisserij heeft op het zeebaarsbestand, stelt DG MARE dus in haar non-paper dat, op basis van een EU besluit van 2009 (artikel 55 van EC regulation 1224/2009), de individuele lidstaten van de EU maatregelen moeten nemen om recreatieve vangsten in lijn te brengen met het Algemene Visserij beleid van de EU. Met andere woorden, als er een vangstbeperking tot stand komt voor de commerciële zeebaars visserij (quotum), dan dient ook de recreatieve visserij beperkt te worden in lijn met deze commerciële vangstbeperking.

Wat hier naadloos inpast zijn de zeebaars maatregelen voor sportvissers zoals getroffen in Ierland, en ook de lobby van Sportvisserij Nederland om te komen tot een Nederlands zeebaarsbeheerplan naar Iers model. De Nederlandse overheid is in ieder geval, tot op heden, gelukkig een luisterend gesprekspartner van deze lobby, en nu maar hopen dat dit ook gaat gelden voor met name de Zuid-Europese, Franse en Engelse overheden

Terug naar het advies van ICES; het verzoek van DG MARE heeft geleid tot een advies voor 2013, welke is gepubliceerd September 2012. ICES adviseert om de Europese commerciële vangst van zeebaars te beperken tot maximaal 6000 ton in 2013, wat neer komt op een vermindering van 20% ten opzicht van het gemiddelde van de commerciële vangsten in de periode 2008-2010. Het ICES advies kun je  <hier> vinden. 

En hoe reageert de beroepsvisserij op deze ontwikkelingen? Zoals verwacht; “volledig tegen”; zie <hier> als voorbeeld de reactie van de Engelse beroepsvisserij organisatie NFFO ; al moet wel gezegd worden dat deze Engelse club wel voorstander is van een integraal zeebaars beheersplan, waarbij dus een bepaalde mate van regulering van zowel beroeps als recreatieve zeebaarsvisserij tot stand zou moeten komen.

Grote vraag is nu natuurlijk of dit gaat leiden tot een zeebaars quotum in 2013. Het vaststellen van de Europese vis quota volgt een jaarlijkse cyclus, waarbij advies over het quotum voor de diverse vissoorten wordt uitgebracht in de periode Juni-Oktober (voor zeebaars was dit dus in September van dit jaar), waarna een proces volgt van onderhandelingen met de diverse stakeholders binnen de EU en met landen die aan de EU grenzen. In November maakt de EU vervolgens haar afwegingen en daarna worden dan in December de diverse quota vastgesteld. 

Of zeebaars hier bij zit voor 2013 is dus nog onbekend, het zou zo maar kunnen, maar het kan even goed dat dit dit niet het geval is. Ik hoop dat ik het mis heb, maar ik zie het nog niet gebeuren, de beroepsvisserij lobby is machtig en voor landen als Frankrijk is zeebaars een zeer belangrijke commerciële vissoort. Ik vermoed dat het eerder 2014 of 2015 zal zijn voordat er echt een zeebaars quotum tot stand komt. 

De tijd zal het leren, maar al met al is er toch een klein lichtje aan de horizon. 

Het seizoens einde nadert

Het is half oktober en het einde van het zeebaars seizoen komt in zicht; de watertemperatuur in de Oosterschelde is inmiddels terug gezakt naar zo'n 13,5 graad en in de Oostelijke hoek zelfs nog wat kouder. Nog slechts enkele weken en het is weer voorbij; maar goed, vanmorgen toch nog er op uit geweest. Samen met Charles een typisch laagwater stekje opgezocht; het was winderig met donkere wolken aan de hemel, en we hebben wel wat regen gehad, maar het was gelukkig grotendeels droog. Na een uurtje gooien kreeg ik de eerste aanbeet van de dag en even later kon een zeebaars van zo'n 45cm worden geland. Niet al te groot, maar de baarzen zijn in top conditie en een beresterk; vrijwel iedere baars in deze tijd van het jaar is een klein feestje, en zeker op licht materiaal. Ik wist 5 baarzen te vangen, een exemplaar die net door  de 50cm tikte, de anderen zo rond de 45cm. De pluggen die scoorden vandaag waren de Ima Hound Fang 125F en de Megabass Zonk 120. 

Charles stond wat verderop met hoofdzakelijk oppervlakte pluggen te vissen en wist de grootste van de dag te vangen, een mooi exemplaar van 62cm,  op een relatief grote plug, de Illex Bonnie 128. Een plug waarmee hij de laatste jaren in ieder naseizoen wel een of meerdere mooie baarzen wist te vangen. Ondanks de herfstachtige weer condities zijn we voldaan weer naar huis gereden. 

Wind, regen, zeebaars

Een harde Westenwind recht op kop, de regen die in je gezicht slaat, woeste golven op het water; ik lijk wel gek dacht ik toen ik bij mijn stek aankwam. Ik stond werkelijk even te twijfelen of ik niet beter terug zou keren, maar goed, als je er toch bent dan doe je dat natuurlijk niet. En zowaar, na een kwartiertje werd het droog en ook de wind nam iets af. Alleen de baarzen lieten het afweten, dacht ik; op het moment dat ik dacht 'dit wordt niks vanavond' kwam die beuk op mijn spinhengel. Hard door de slip; dat moest een mooie sterke baars zijn, wat inderdaad zo was, want na een mooie dril lag een zeebaars van exact 60cm te poseren voor de foto. Mijn eerste oktober baars was een feit. 

Er volgden er nog 3, die tussen de 45 en 50cm maten, en er werd er nog een gemist. Ondanks het onstuimige herfstweer was ik blij dat ik toch naar de Oosterschelde ben gereden. De baarzen kwamen op een Ima Sasuke 140.

Oppervlakte spektakel

Eerder deze week genoten van een mooi zeebaars avondje. Uitsluitend wat oppervlakte pluggen in mijn tas gedaan, en aan de waterkant was er al na de 5e worp een dikke kolk achter de plug. Een paar worpen later was het raak; eerst een tweetal kolken, vervolgens de aanbeet en werd de lijn hard door de slip getrokken. Even later kon een mooie baars worden geland. Er volgde een mooi uurtje, met kolken achter de plug, een paar missers, maar ook mooie zeebaarzen die konden worden geland. 

De meeste baarzen zo rond de 50cm, een paar net eronder en een paar wat er boven, tot 55 cm. Een uitschieter erbij van 65cm, met een wel zeer spectaculaire aanbeet. Deze zeebaars kwam vanuit de diepte zo hard op de plug geklapt dat de baars half uit het water kwam en met een grote plons weer op het wateroppervlak terecht kwam. Echt onvoorstelbaar; dit gebeurd wel eens meer bij wat kleinere baarzen, maar zelden bij de grotere exemplaren. Prachtig om dit te aanschouwen; na een mooie dril kon deze sterke donkere baars op de foto om daarna weer in zijn element te worden gezet. Al met al een mooie avond met heel veel spektakel op het wateroppervlak, uiteindelijk 7 baarzen gevangen , maar of het er nou 3 zijn of 10, dat vind ik wat minder belangrijk. Alle baarzen kwamen op de Patchinko 100 van Xorus.

Een paar zeebaarzen van de oppervlakte

In het wellicht laatste zomerse weekend van dit jaar, weer eens  samen met Charles op pad geweest. In de vroege ochtend naar de Oosterschelde gereden met de bedoeling om voornamelijk met oppervlakte pluggen te vissen. Vergeleken met voorgaande jaren hebben de stickbaits voor mij nog relatief weinig baarzen opgeleverd, en dat is jammer, want wat mij betreft is er niets mooier dan zeebaarzen vangen aan de oppervlakte. Enfin, bij de stek aangekomen even overlegd waar we precies zouden beginnen, we gingen een metertje of 50 van elkaar staan, en na een kwartier stond Charles te gebaren dat hij een paar kolken achter de plug had. Voorlopig bleef het hier echter bij. Er stond nauwelijks wind, het was stil en bovendien weinig stroming; allemaal iets te rustig als je het mij vraagt, maar ja, je doet er weinig aan. Maar toch even later een harde plons en een oerkreet van Charles; een baars die bovenop zijn 'good old' Bonnie 95 knalde. En na een mooie dril een baars van 51cm aan de kant die op de foto kon.

 

 

 

Een half uur lang bleef het vervolgens stil, daarna in korte tijd kon ik in 3 aanbeten evenveel baarzen verzilveren; twee kleinere exemplaren, en een zeebaars van net geen 50cm, maar wel een zeer dik en krachtig exemplaar. Deze baars trok de lijn keer op keer hard door de slip heen, en ik dacht echt dat het een veel grotere zou zijn, maar goed, net onder de 50cm dus. Deze laatste 3 baarzen kwamen allemaal op de Xorus Patchinko 100. Hierna bleef het stil en hebben we geen aanbeet meer gehad. Hoewel we dus slechts een paar baarzen aan de oppervlakte hebben gevangen, was het plezier er niet minder om. Een mooie zonsopkomst, schitterend weer en een paar mooie vissen, wat wil je nog meer.