“Trugkieke” 6: zeebaars seizoen 2012

Het seizoen 2012 zal voor de meeste zeebaars vissers niet in de boeken gaan als een topjaar, en zeker niet voor degenen die vanaf de kant in het Oosterschelde gebied vissen. Uitzonderingen daargelaten die het geluk hadden tegen een goed stekje aan te lopen, al dan niet met bootjes op dieper water konden vissen. Maar al met al was het over de gehele linie aan de matige kant; en volgens sommigen onder ons druk ik me dan nog zeer voorzichtig uit. Velen vragen zich af wat er aan de hand is en ‘begrijpen er niets van’. Het antwoord lijkt echter vrij simpel; jaar in jaar uit worden duizenden kilo’s zeebaars weggevangen; uiteindelijk kan de natuur hier niet tegen op, en ieder jaar worden de zeebaarsbestanden kleiner en kleiner.  We beginnen dit duidelijk te merken en als dit zo door gaat komen allerlei doemscenario’s in beeld…., de enige oplossing is regulering en beheersing die wordt afgedwongen vanuit de Europese Unie, maar dat gaat nog wel even duren vrees ik.

Maar genoeg hier over, ondanks bovenstaande heb ik weer met volle teugen genoten van de zeebaars visserij. Voor mij persoonlijk was het voorjaar ronduit taai, maar met name de tweede seizoenshelft was redelijk en soms zelfs goed.

De eerste seizoenshelft

Zo rond half mei bereikte de zeewater temperatuur de 12 graden grens, en werden in het Oosterschelde gebied de eerste zeebaarzen met kunstaas gevangen. Aan mij waren die eerste baarzen echter niet besteed; het was niet echt mijn voorjaar, met slechts wat scholenbaarzen en een paar missers, waarvan overigens een zeer mooi exemplaar die vlak voor mijn voeten alsnog er vandoor ging. Maar goed, half juni wist ik dan toch de eerste mooie baarzen te vangen, kerngezonde maar tevens nog relatief magere voorjaarsbaarzen. De weken er na werden een aantal zeebaarzen gevangen, maar het was nou niet echt een vetpot.

Stekken

Na die eerste 50+ baarzen half juni ging het niet echt ‘los’, zo af en toe een mooie baars, maar ook vele blanks, beduidend malen meer de ‘0’ dan voorgaande jaren. Stekken die andere jaren steevast baarzen opleverden in het voorjaar/vroege zomer, leken verlaten….  Oei, paniek?, nee hoor, verre van dat, maar je moet dan wel iets ondernemen. Immers, je kunt dan wel stug keer op keer naar diezelfde stekken toe rijden, maar dat schiet dan toch echt niet op. Als je verschillende ‘tij-stippen’ hebt uitgetest, dan weet je op een gegeven moment wel hoe het zit en laat je die stekken maar eens een tijdje links liggen. Andere stekken uitproberen dus; gebruik maken van de door de jaren heen opgedane ervaring, waarbij succes overigens niet gegarandeerd is. Daar gaan weer wel wat uurtjes inzitten, maar dat is niet zo erg, ook dat is een onderdeel van de zeebaars visserij. De voldoening is enorm groot als je na een paar weken van verschillende potentiële stekken uittesten succes hebt. Met name 2 stekken bleken succesvol, de ene iets meer dan de andere, waar ik bovendien gedurende het seizoen nauwelijks iemand ben tegen gekomen.

Materiaal

Gedurende het seizoen heb ik grotendeels 3 van mijn spinhengels gebruikt; mijn Tenryu Rod Bar 270 in combinatie met de Daiwa Certate 3000 voor winderige omstandigheden, en voor het vissen met grotere en zwaardere pluggen in het najaar. Ten tweede mijn Megabass Xör Independence 83iR ML , waarbij ik zowel mijn Certate als mijn Daiwa Exist gebruik, voor het ‘allround spinning’ werk. En ten derde mijn Yamaga Blanks Ballistick 81/12 die samen met mijn Daiwa Exist 3012 een superlichte combinatie oplevert waarmee ik grotendeels de gehele zomer heb gevist. Zodra de omstandigheden het maar enigszins toelaten neem ik deze combinatie mee, werkelijk een genot om mee te vissen.  Volledig voorzien voor alle omstandigheden dus? Ja, eigenlijk wel, al blijven er altijd wel wat ‘wensen’;  een net iets andere lengte of c.w. of wat dan ook; allemaal  niet echt nodig, maar wel leuk.

De tweede seizoenshelft

Na 3 weken vakantie in Juli waarin niet is gevist, brak er toch een leuke tweede seizoenshelft aan; in augustus werden weer wat meer baarzen gevangen, en, wat ik persoonlijk belangrijker vind, minder blank sessies. Werkelijk een paar heerlijke avonden en vroege ochtenden staan vissen met schitterend weer en bovendien tal van aanbeten die baarzen opleverden. Dit is genieten van de bovenste plank. Niet alles werd verzilverd, en als ik de balans opmaak over het afgelopen seizoen dan stel ik vast dat er relatief meer missers waren dan andere seizoenen, maar dat mag de pret niet drukken. In de meeste sessies werden slechts enkele baarzen gevangen, met soms een uitschieter met 4 tot 7 baarzen. Slechts 1 keer in 2012 kon ik ‘dubbele cijfers’ in mijn statistieken schrijven. Dat was andere seizoenen beduidend meer, maar is allemaal voor mij wat minder belangrijk; het is de beleving van de hobby die telt, niet de aantallen.

Duikende pluggen

Waar ik andere jaren ook wel een aantal, vaak nachtelijke, sessies ondernam met softbaits, heb ik dit seizoen uitsluitend met pluggen gevist. Hoewel het zeker niet altijd effectiever is (misschien wel vaker niet…), vind ik het simpelweg leuker. De pluggen visserij blijft me intrigeren; pluggen die het ene jaar helemaal top zijn, blijken het andere jaar ‘niets meer waard’, pluggen die je nieuw aanschaft en hoge verwachtingen van hebt maken het niet waar, en pluggen waar je aan twijfelt blijken het ineens wel goed te doen. Het ene jaar ‘top’ en het andere jaar ‘nop’ lijkt overigens met name voor de oppervlakte pluggen te gelden.  

Voor duikende pluggen ziet mijn 2012 top 3 er als volgt uit:

1. Met stip op 1: Megabass Vision 110 SW
2. Duo Tide Minnow 125 SLD
3. En op de derde plaats: Ima Hound 125F Fang

De Megabass Vision 110 was een aangename verrassing; typisch zo’n plug die zijn kwaliteit al vele jaren heeft bewezen, maar die een beetje in de (mijn) vergetelheid was geraakt en niet al te vaak meer in mijn kunstaas tas belandde. Maar de Vision 110 was voor mij dé plug van de zomer; goed werpend en bovendien zeer stabiel in harde stroming en dit seizoen een top vanger gebleken. Ik vis al heel wat jaartjes met de Vision’s 110, maar nooit eerder leverden die zoveel baarzen op als dit seizoen.

Vanaf September heb ik wat vaker grotere pluggen ingezet, niet alles was succesvol, maar een tweetal pluggen staken er boven uit. Dit waren de Megabass X-140 en de Ima Sasuke 140, met beide pluggen zijn diverse baarzen gevangen.

De oppervlakte

Dan de oppervlakte pluggen, de oppervlakte visserij van dit seizoen is voor mij wat stof tot nadenken. Voor het eerst sinds 2008 heb ik minder met oppervlakte pluggen gevangen dan met duikende pluggen. Ik vis sinds 2007 met de stickbaits, en zonder hoog van de toren te willen blazen is me dat afgelopen seizoenen bijzonder goed afgegaan.  Het schitterende visuele spektakel met vaak spectaculaire aanbeten heeft geleid tot mijn absolute voorkeur voor het vissen met oppervlakte pluggen. Dit seizoen echter heb ik beduidend minder baarzen aan de oppervlakte kunnen vangen dan voorgaande jaren. Ik ben er nog niet helemaal uit waar dit aan ligt; wellicht de andere stekken, of dressuur, of wat dan ook; in ieder geval stof tot nadenken.  Enfin, een top-3 kan ik dit jaar niet echt opstellen, eerder een top-2:

1. Op 1: Xorus Patchinko 100
2. En op de 2e plaats: Ima Skimmer

De Xorus Patchinko 100 leverde de meeste en mooiste baarzen op, al moet ik wel zeggen dat die baarzen in slechts een 4-tal sessies in september/oktober werden gevangen. Eén sessie sprong er uit, een fantastische avond eind September, met 7 gevangen baarzen en dito missers, en allemaal met dit slanke plugje. De Ima Skimmer leverde wel minder baarzen in aantal op, maar vanaf eind juni tot aan medio oktober werd er regelmatig een baars mee gevangen, al waren die niet altijd even groot. Verder zijn er op diverse andere pluggen nog baarzen gevangen aan de oppervlakte, bewezen vangers van vorige jaren zoals de Xorus Frosty en Gunfish 95 en wat baarzen op wat nieuwere pluggen, maar al met al onvoldoende om die in een ‘top-3’ te kunnen plaatsen.

Langzaam richting seizoen 2013

Het afgelopen seizoen was over de gehele linie aan de taaie kant, mijn 2^e seizoenshelft was redelijk en met momenten goed, maar eerlijk is eerlijk, wel minder dan voorgaande seizoenen. Ik heb  nogal wat zeebaars vissers gesproken die begin oktober nog maar een paar baarzen hadden gevangen, en meer dan ooit was “zeebaars vissen is uren maken” van toepassing. Tevens lijken tal van mensen te zijn afgehaakt; vanaf half Augustus kwam ik nauwelijks nog iemand tegen aan de waterkant.  Aan de andere kant, echt slecht was het nou ook weer niet, en ik ga zeker niet klagen over een slecht jaar.  Ik heb weer met veel plezier gevist dit seizoen; de zeebaars visserij blijft voor mij een fantastische hobby waarin je in een prachtige natuur een uitlaat vindt voor een druk leven.

Het jaar 2012 was tevens het jaar waarin mijn bescheiden blog gestalte kreeg, en dit ‘bloggen’ is me uitstekend bevallen. Erg leuk om zo nu en dan wat op te schrijven over je hobby, waarbij ik me overigens heb beperkt in het aantal vangstberichten, ik heb weinig zin om van alles over me af te roepen waar ik van gruwel.

Het jaar 2012 ligt inmiddels achter ons, we gaan langzaam maar zeker op weg naar seizoen 2013. Nog even de winter door en het voorjaar komt weer in zicht. Voor het volgend seizoen heb ik diverse nieuwe potentiële stekken op het oog om eens te gaan uitproberen, niet allemaal in de Oosterschelde overigens, en wil ik eindelijk eens die strandsessies ondernemen waar het nog steeds niet van gekomen is. In ieder geval  kijk ik uit naar het volgend seizoen!

3 seizoenen Tenryu Rod Bar

Al diverse jaren zijn de rode Tenryu hengels enorm populair in met name Engeland en Frankrijk. Er is een ware ‘hype’ ontstaan rondom deze Europese lijn van Tenryu. De rode Tenryu’s zijn specifiek ontwikkeld voor de Europese zeebaars visserij, en initieel met name voor Frankrijk. Achter dit succes verhaal  zit het Franse Ultimate Fishing, die naast de rode Tenryu’s diverse andere top merken verdeelt, zoals bijvoorbeeld Duo, Decoy,  Megabass en nog veel meer. Op tal van forums en blogs worden de Tenryu’s ‘de hemel’ in geschreven en door velen gezien als een van de beste hengels die op de markt te krijgen zijn voor de zeebaarsvisserij. Een ‘hype’ die wellicht ook over kan slaan naar onze streken, temeer omdat sinds kort de rode Tenryu’s bij een paar hengelsport zaken in Nederland verkrijgbaar zijn.  En voor diegenen die liever een dure hengel eerst eens in hun handen houden en/of er van huiveren om er een via het internet in het buitenland te bestellen is dat natuurlijk een uitkomst.

Ik heb nu 3 seizoenen met volle tevredenheid gevist met mijn Tenryu Rod Bar 270, tijd om er eens even bij stil te staan. De hengel wordt een groot cw bereik meegegeven van 5-50 gram. Op de hengel staat aangegeven 5-40gr, maar door vrijwel alle websites en in catalogi, inclusief die van Ultimate Fishing, wordt een cw aangegeven van 5-50gr. Zodoende wordt de hengel min of meer als een allround pluggen spinhengel gepositioneerd; immers als je zowel een plugje van 5gr als van 50gr goed weg kunt zetten, tja wat heb je dan nog meer nodig? Naar mijn mening ligt dit toch wel wat genuanceerder. Persoonlijk zou ik de hengel een cw geven vanaf 15 gram, waarbij naar mijn ervaring pluggen met een gewicht tussen de 20 en 30 gram ideaal zijn. Zwaarder is overigens geen enkel probleem; ik wil op bepaalde stekken wel eens gooien met een werppilkertje van 35gr met een twister er achter; de hengel geeft geen krimp en zet deze kunstaas combi erg ver weg.

Kun je er dan geen licht plugje van bijvoorbeeld 5 gram mee gooien? Natuurlijk wel, maar waar het om gaat is met welk cw de hengel tot zijn recht komt en een meerwaarde levert om een plug ver en precies weg te zetten.  Anders gezegd, voor lichte pluggen van 5 tot 10 gram is de Rod Bar niet echt ideaal. Maar pluggen zoals de Megabass Zonk 120, Ima Hound, of zwaardere oppervlakte pluggen zoals de Heddon Superspook en Xorus Patchinko 140 is dat wel het geval; allemaal perfect bij deze hengel. Ten minste, als je van een lekker strakke en snelle stok houdt, want dat is deze hengel zeker.

Of je de Rod Bar 270 als allround pluggen hengel wilt kwalificeren ligt er dus een beetje aan met wat voor pluggen en op wat voor stekken je doorgaans vist. Ik vis hoofdzakelijk in het Oosterschelde gebied  en uitsluitend van de kant, en voor doorsnee weersomstandigheden zou ik voor deze condities eerder een hengel met een cw van zo rond de 10-30 gram als allround kwalificeren, zeker in combinatie met pluggen van circa 10-15 gram waar ik meestal mee vis. Ik heb de Rod Bar in ieder geval niet voor allround doeleinden aangeschaft. Ik gebruik de hengel voor zwaardere omstandigheden; harde wind, waarbij flink moet worden doorgegooid, en/of stekken met harde stroming of vele blokken obstakels langs de kant, zoals je bijvoorbeeld in het Europoort gebied nogal eens vindt. En zoals gezegd, vaak in combinatie met wat zwaardere pluggen. Maar ja, smaken verschillen natuurlijk en er zullen best sportvissers zijn kan er volledig anders tegen aan kijken. Mijn mening is ook gewoon maar mijn mening, meer niet. Maar, als je met de hengel staat te vissen, en je gooit flink door met forse pluggen, dan wordt snel duidelijk dat je toch wel een power hengel in je handen hebt en waarmee je zeker ook grote baarzen in de dril vrijwel altijd de baas blijft.

Inmiddels heeft de Rod Bar een facelift gekregen en de versie die ik heb is nauwelijks meer te verkrijgen; de vernieuwde Rod Bar Evo (Evolution) is uitgerust met Fuji K-guides en ziet er net weer wat gelikter uit. De opvallende rode kleur en de blank zijn overigens hetzelfde gebleven alsmede het eigen gewicht van de hengel van net onder de 200 gram.

Grote vraag natuurlijk is of de Tenryu ‘hype’ niet heeft geleid tot prijsopdrijving; de prijs nivo’s voor de Tenryu’s zijn aan de forse kant. Ik ga me daar verder niet te veel over uit laten; het is vrij simpel, de Rod Bar, en zo’n beetje alle rode Tenryu’s zijn hoogwaardige kwaliteit hengels. Maar de rode Tenryu’s hebben niet het monopolie op kwaliteit, er zijn genoeg andere ‘high quality’ brands met hengels van vergelijkbare kwaliteit. Hier zitten er bij die in vergelijkbare prijsklassen zitten, maar ook die net wat meer betaalbaar zijn. En het is overigens nog altijd zo dat het zeebaarsplezier met een spinhengel uit de lagere prijsklassen beslist niet minder hoeft te zijn. Je hebt daar echt geen dure spinhengel voor nodig.

Echter, als je een wat duurdere spinhengel aanschaft dan heeft dat zeker ook emotionele gronden; “je wilt gewoon die rode Tenryu hebben”. Noem het hobby of passie, het zijn vaak andere gronden die een rol spelen bij de aankoop van een dure hengel. Maar begrijp me niet verkeerd, de rode Tenryu’s zijn absoluut top; ik heb onlangs bij een hengelsport zaak in Raamsdonksveer de Tenryu Injection SP82M LCF in mijn handen gehad en was op slag verliefd op deze hengel; wow, wat een mooi stokje, de kwaliteit straalt er van af. In ieder geval heeft mijn Tenryu Rod Bar me 3 seizoenen veel vis plezier opgeleverd, en voldoet de hengel volledig aan mijn verwachtingen voor de omstandigheden en pluggen waarvoor ik de hengel heb aangeschaft; een genot om mee te vissen.

O.S.P. Rudra

De Rudra is verre van een nieuwe plug uit de stal van Osprey Spiritual Performer, sterker, deze plug is eerder een oud gediende die alweer heel wat jaren op de markt is. De Rudra is echter voor velen een nog onbekend stukje kunstaas, en moet het in Nederland wat populariteit betreft afleggen tegen  meer gangbare pluggen van onder meer Rapala, Lucky Craft en Megabass. Onbekend maakt onbemind, maar de Rudra is een plug die mijn inziens zeker de moeite waard is. De OSP Rudra kent een drietal basis uitvoeringen; een SP (suspended), F (Floating) en S (sinking) type.  Hiernaast is er ook nog een Rudra Spec2 130SF uitvoering, Silent Floating, een stille plug waarbij de kogels zijn gefixeerd in de body.

De meest gangbare is de 130SP. Ik vis nu een aantal jaren met de Rudra 130SP en heb daar ieder seizoen toch een aantal mooie baarzen mee weten te vangen.  Als je de Rudra 130SP in je handen hebt, dan is het toch wel een forse plug met zijn 20 gram 130mm. En zeker bij winderige condities is een hengel met power geen overbodige luxe om de plug goed weg te zetten. Zelf gebruik is deze plug vaak icm met mijn Tenryu Rod Bar, een werpkanon die het beste tot zijn recht komt met dit soort pluggen.

De Rudra werpt erg goed, en het weight-shift systeem werkt perfect waardoor ook bij fikse wind tegen de plug goed is weg te zetten.  Hiernaast heeft de plug een zeer agressieve actie, je voelt met je hengel tijdens de retrieve de plug fel door het water bewegen. Het is een echte jerkbait, dus heel veel variatie mee te geven door afwisselend jerkend en straight retrieve binnen te vissen. OSP geeft een duikdiepte op tot 6 feet, oftewel zo’n 180cm, maar mijn ervaring is dat de plug net wat ondieper loopt zo rond de 120-150 cm.

Ik heb deze winter ook een Rudra 130SF aangeschaft, de stille floating variant dus, de kogels zijn hier gefixeerd, de plug wordt daardoor stil, wat soms net het verschil kan maken tussen wel of geen aanbeet krijgen. De keerzijde hiervan is dat er dus geen weight-shift systeem in de plug aanwezig is, waardoor deze SF uitvoering wat minder goed/ver zal werpen, maar dat ga ik het komende seizoen eens uitgebreid testen.

“Trugkieke” 4: seizoenen 2010 en 2011

De laatste “trugkieke” uit de serie van vier, waarin 8 zeebaars seizoenen kort de revue zijn gepasseerd. Ook hier weer een selectie van foto’s waarin een aantal mooie momenten zijn vastgelegd.

Het jaar 2010 was voor mij een minder jaar, hoewel het voorjaar super begon met onder meer een mooie baars van 70cm op een Ima Skimmer,  was de zomer matig, eigenlijk gewoon slecht. Zelfs een paar uitstapjes naar de Westerschelde gemaakt, wat wel een paar baarzen opleverde maar dat was ook niet echt om over naar huis te schrijven. Het naseizoen was beter, maar helaas niet zoveel visuren kunnen maken vanwege een late vakantie en een aantal familie events. Maar goed, er zijn ergere dingen op de wereld.

In 2010 heb ik mijn zeebaars materiaal uitgebreid met een 2-tal nieuwe spinhengels en een spinmolen. Een Tenryu Rod Bar 270 voor het pluggenwerk in wat ruwere omstandigheden, en een Lucky Craft ESG2 871HFX (2,3-23 gram) voor het lichte spinwerk. De molen in kwestie is een Daiwa Certate 3000, het nieuwe 2010 model. Voor mij zijn zowel de hengels als de molen een schot in de roos, werkelijk prachtig materiaal waar ik met plezier mee vis. Hoewel een minder jaar, is het niet zo dat er helemaal geen baarzen zijn gevangen, zowel met duikende pluggen als aan de oppervlakte zijn er toch weer mooie baarzen geland. Mijn best scorende duikende pluggen in 2010, de OSP Rudra en LC Flashminnow, en aan de oppervlakte de Ima Skimmer en de Xorus Frosty.

Dan het vorige seizoen, na regen komt zonneschijn was hier zeker van toepassing, en na het magere 2010 was 2011 een stuk beter. Vanaf begin mei tot midden oktober met grote regelmaat mijn baarzen kunnen vangen. Uiteraard heb ook ik mijn ‘blank’ sessies, maar gelukkig geen lange perioden met geen of slechts enkele baarzen.

Ik heb in 2011 veel gevist met mijn nieuwste aanwinst, een superlichte spinhengel van 2.40m, slechst 112 gram zwaar en met een cw van 6-21 gram: Yamaga Blanks Balllistick 81/12. Door de jaren heen ontstaat er langzaam maar zeker, in ieder geval bij mij, ook een ‘materiaal passie’, een interesse in de enorme keuze in specifieke hengels en molens voor de spinvisserij op zeebaars. Al dat materiaal heb je natuurlijk niet echt nodig om te kunnen genieten van de zeebaarsvisserij, maar voor mij, en vele anderen, zit ook dit aspect in het hart van de hobby. Enfin, de Ballistick 81/12 is een geweldig stukje gereedschap voor het superlichte werk, fantastische blank, waarmee heel precies geworpen kan worden. Met uitzondering van het vroege voorjaar en late najaar, is het grootste gedeelte van het seizoen met oppervlaktepluggen gevist. Mijn duikende toppers dit jaar waren de Ima Keep 125F, de X-120 en Zonk 120, beiden van Megabass. Oppervlakte pluggen die het voor mij deden in 2011 waren wederom de Ima Skimmer, Xorus Frosty en een ‘ouwe getrouwe’, de LC Gunfish 95.

Met de manier van binnenvissen van de Gunfish was iets opmerkelijks aan de hand; tijdens een sessie eind Augustus, stond ik al een uur te gooien zonder maar ook een enkel teken van leven. Een paar keer van plug gewisseld, maar dat maakte niet veel uit. Ik besloot een Gunfish in te zetten, en ook dit leek in eerste instantie weinig verschil te maken, tot ik de Gunfish wat sneller binnen viste met zeer korte felle hengel tikjes. Direct een paar kolken achter de plug. En even later was het bingo en konden kort achter elkaar 4 baarzen geland worden. Het opmerkelijke was dat alleen deze manier van binnen vissen aanbeten opleverden. Ik viste die dag met mijn Yamaga Blanks Ballistick, waarmee de zeer snelle korte tikjes perfect uitgevoerd konden worden. Een aantal sessies heeft zich dit herhaald, waarbij alleen het relatief wat sneller binnenvissen van de Gunfish, met zeer korte felle tikjes, baarzen opleverden.  Zeebaarzen blijven wispelturig.

Al met al kijk ik met een goed gevoel terug op 2011. Zoals gezegd, het hele seizoen door zeebaarzen gevangen, en het naseizoen was ronduit goed te noemen. En nu maar weer afwachten wat 2012 ons zal brengen.