"Trugkieke" 7: zeebaars seizoen 2013

Een lange late winter die maar niet wilde wijken zorgde ervoor dat de zeewater temperatuur sterk achter bleef in vergelijking met voorgaande jaren. Het gevolg was een late start van het afgelopen seizoen. Ja, er werden in Mei dan wel zo hier en daar wat baarzen gevangen met kunstaas, maar het duurde zeker tot half Juni voordat het zeebaars seizoen echt van start ging.

Uren maken

Die eerste baarzen worden vrijwel altijd direct aan of dicht bij de kustlijn gevangen, en het duurt altijd net wat langer voordat ook dieper in de Oosterschelde succes wordt geboekt. En hier was de seizoensstart zeker matig te noemen, en eigenlijk werd het hier nooit echt goed dit seizoen.  De Oosterschelde leek wat achter te blijven bij bijvoorbeeld de Westerschelde en Europoort,  en meer aan de buitenkant gelegen stekken.  Uren maken dus, diverse stekken afgaan, je niet uit het veld laten slaan door vele blank sessies, om uiteindelijk dan toch de baarzen te vinden.  En als je ze dan gevonden had, dan bleek zo’n stek een paar keer succesvol en dan was het weer gedaan. Degenen die niet van de kant afhankelijk zijn, maar met boot of kayak de Oosterschelde op kunnen leken overigens net wat beter af te zijn dit jaar. Maar goed, dat betekent niet dat er geen baarzen zijn gevangen, vele kleinere vissen, maar ook mooie exemplaren. Maar vergeleken met bijvoorbeeld zo’n jaar of 5 geleden was het seizoen zonder meer matig.

Maar ondanks een matig jaar, heb ik toch weer met veel plezier menig vrij uurtje aan de waterkant gestaan. Het was een hele mooie zomer, en de rust en de sfeer aan de waterkant net na zonsopgang of voor zonsondergang blijven voor mij iets magisch hebben, en ook als er niets gevangen wordt, zijn dat voor mij wel bestede uren.

Nieuw materiaal

Mijn nieuw materiaal is dit seizoen uitgebreid aan de tand gevoeld en voldeed volledig aan de verwachtingen. De Palms Shore Gun SFGS 89M bleek inderdaad de allrounder te zijn die ik voor ogen had, en is zonder meer een heerlijke hengel om mee te vissen, met bovendien een top prijs/kwaliteit verhouding. De ShoreGun werpt goed, geeft geen krimp bij het drillen van de baars, en is bovendien relatief licht waardoor je er uren mee in je handen kunt staan.

Maar waar ik het meest van onder de indruk ben, is mijn Shimano Vanquish C3000 molentje. Onvoorstelbaar licht en soepel, perfect werkende slip en een waar genot om mee te vissen. Dit molentje kan mijn inziens zonder meer de vergelijking weerstaan met de topmolens uit bijvoorbeeld de Daiwa stal. De Vanquish is zeker niet goedkoop, maar wat een molen! Ik gebruik de Vanquish in combinatie met mijn Yamaga Blanks Ballistick 81/12, een superlichte heerlijke combinatie, die zich dit seizoen heeft ontwikkeld tot mijn meest geliefde combi, perfect voor het lichtere spin werk, en naar mijn mening ideaal voor de oppervlakte visserij.

De meesten kwamen van de oppervlakte

En dat was dan weer het leuke van dit seizoen, vrijwel al mijn gevangen baarzen kwamen van de oppervlakte. Waaronder een pracht baars in Juli, een forse en zware zeebaars met een lengte van 75cm, die met genoemde combinatie is gevangen met een Ima Skimmer. Dit was gelijk mijn grootste baars van dit seizoen. Ik heb het al vaker gezegd, de oppervlaktevisserij op zeebaars is zeker niet de meest effectieve vorm van zeebaars visserij, maar het is zo verschrikkelijk leuk,  in een woord geweldig, en, ronduit verslavend. Bovendien is en blijft het enorm fascinerend om uit te zoeken wat, waar en wanneer werkt. De baarzen “doen het niet altijd” aan de oppervlakte, maar als je de combinatie van getijde, tijdstip, stek en kunstaas gevonden hebt, en je krijgt de kolken achter en aanvallen op je plug, dan is dat gewoonweg fantastisch.

Pluggen

Er zijn met vele verschillende pluggen baarzen gevangen, maar wat doeltreffendheid betreft staken er wat mij betreft 2 bovenuit. Op de eerste plaats de Ima Skimmer, en ten tweede de Xorus Patchinko 100. Met name op de Ima Skimmer zijn gedurende het hele seizoen baarzen gevangen, en niet alleen in het afgelopen jaar, al vanaf 2009 staat de Ima Skimmer ieder seizoen in mijn top-3 van best vangende oppervlakte pluggen. Zonder meer een top oppervlakte plug. 

En soms word je aangenaam verrast door een plug die je al jaren in je bezit hebt, maar waar je nog geen enkele baars mee wist te vangen. Zoals bijvoorbeeld in mijn geval dit jaar de Z-Claw van GanCraft, een alom gerespecteerde prima plug, maar voor mij leverde die tot dit jaar geen enkele baars op. Tot dit jaar dus, want op een winderige zomeravond, met een fikse golfslag, klapte er  een mooie baars op de Z-Claw, en zouden er die avond nog een 5-tal op volgen. Die Z-Claw loopt net wat dieper, met zijn rug tegen, of net onder het wateroppervlak, waardoor je dus iets minder last hebt van golfslag en je de plug nog steeds goed aan kunt bieden. Zo zie je maar weer, niet zo snel een plug afschrijven, maar gewoon in blijven zetten als dat past bij de omstandigheden.

Op weg naar zeebaars seizoen 2014

Afgelopen seizoen was het 10e seizoen dat ik actief met kunstaas op zeebaars vis, en hoewel verre van mijn beste seizoen, heb ik toch weer met volle teugen van mijn hobby kunnen genieten. Ook kom je ieder jaar zo’n beetje dezelfde mensen tegen aan de waterkant, even gezellig bijpraten of soms zelfs een spontane gezamenlijke sessie ondernemen. Ook die kanten van de visserij zijn zonder meer leuk. 

Maar het seizoen ligt al weer een paar maanden achter ons, en we kijken al weer voorzichtig uit naar seizoen 2014. Wat dat gaat worden is een grote vraag, de natuur is grillig, en het zeebaarsbestand staat onder grote druk, maar hopelijk krijgen we toch weer een leuk seizoen. Afgelopen seizoen bleek, met name in het naseizoen, ‘tijd’ een lastige factor voor mij, zodat wat minder is gevist dan ik me voorgenomen had, maar volgend seizoen staan er toch weer allerlei plannen in het verschiet. Of het er allemaal van komt, dat zal de tijd leren; enfin, nog een paar maanden en dan kunnen we weer!

Rattle, one-knocker of silent?

Vissen hebben geen oren in de vorm zoals mensen en dieren die hebben, maar vissen horen prima. Vissen kunnen horen middels een complex systeem van organen en zintuigen, waarbij via onder meer het binnenoor, zwemblaas en de zijlijn, trillingen (geluiden) in het water worden omgezet in voor een vis bruikbare signalen. Als je hier bij op telt dat water een erg goed medium is voor geluid (geluid reist circa 5x sneller door water dan door de lucht), dan zal het snel duidelijk zijn dat geluid een belangrijk element is voor vrijwel iedere vorm van de sportvisserij. En dat geldt zeker voor zeebaars, die zonder meer gevoelig is voor geluid. Iedere visser zal daarom zijn stek behoedzaam benaderen om geen onnodig lawaai te maken, en hoe stiller de omstandigheden hoe belangrijker dit is.

Ook pluggen maken geluid, en de verschillen in het geluid dat door pluggen wordt voortgebracht is dermate groot, dat het zonder meer een factor van belang is die mede bepaalt of een zeebaars sessie succesvol is of niet. Met name voor oppervlakte pluggen is dit belangrijk, en hier richt ik me dan ook op in deze blog post.

Ik ben van mening dat naast de actie en snelheid (zie ook hier), de geluidsdrager een tweede belangrijke factor is voor een succesvolle zeebaars oppervlakte visserij. Ook kleur speelt nog een rol, maar die laat ik hier buiten beschouwing. Geluidsdragers in oppervlakte pluggen hebben een doel, en wel om het geluid van een vluchtend of stervend visje te simuleren,  dat vervolgens de aandacht van de zeebaars trekt. Geluidsdragers in oppervlakte pluggen vind je in allerlei soorten en maten, maar zijn naar mijn mening grotendeels in te delen in 4 groepen.

Vele soorten en maten

Ten eerste de categorie ‘rattle’, een aantal kleine kogeltjes van glas, kunststof of metaal, die een rammelend geluid voortbrengen. De bekendste plug waarbij dit principe is toegepast is de Sammy van Lucky Craft, een plug die iedere pluggende zeebaars visser wel in zijn bezit heeft. In de Sammy zitten een drietal kleine glazen kogeltjes in de kop van de plug die voor het typische geluid zorgen. Maar er zijn vele andere varianten, zo is bijvoorbeeld een Z-Claw uitvoering van Zenith, die  voorzien is van maar liefst 15 kleine metalen kogeltjes, welke zich in een kamer over de bijna hele lengte van de rug van de plug bevinden. En zo zijn er nog vele andere voorbeelden, in alle soorten en maten.

Z-Claw

De tweede groep zijn de ‘single-knockers’; pluggen waarbij het geluid wordt gemaakt door een enkele kogel. Dit geluid is meestal wat doffer van klank, een lagere geluidstoon, die overigens zowel relatief luid (zoals bijvoorbeeld bij de SuperSpook) als zacht kan zijn (zoals bij de Patchinko 100). Er zijn zelfs pluggen vernoemd naar deze geluidssoort, zoals de “one-knocker Spook” van Heddon.

Ten derde de ‘silent’ pluggen, dit zijn pluggen zonder geluidsdragers, er kunnen wel kogels in zitten, maar die zitten dan vast en hebben alleen een functie voor gewicht, balans en actie van de plug. Ze zijn vaak wat lastiger te verkrijgen, loop maar eens een willekeurige hengelsportzaak binnen en probeer het maar eens uit. Vrijwel alle oppervlaktepluggen die je vastpakt maken wel geluid. Toch kunnen ‘silent ‘pluggen op sommige dagen het verschil maken. Een voorbeeld van een volledig stil plugje is de RiskBait van Jackson, ook bestaat er een stille Sammy variant, een ‘hard to get’ plug, vrijwel niet aan te komen. Als je zoals in mijn geval wat veel Sammy’s in je bezit hebt (een gevolg van de oppervlakte hype in 2006 en 2007 waarbij je simpelweg teveel aanschafte), dan loont het de moeite om er zelf een paar stil te maken. Ik kom hier verderop nog even op terug.

Zeebaars op Giant Dog-X

De laatste categorie vormt een groep die zowel ‘rattle’ als ‘knocker’ geluidsdragers bezitten. Een soort mengvorm dus van de eerste twee genoemde groepen, waarbij een, maar meestal meerdere kleine kogeltje zorgen voor de hogere tonen en een of enkele grote kogels zorgt voor de lage tonen. Zoals bijvoorbeeld de Chihuahua 110 van MegaBait, die 3 kleine kogeltjes heeft in een voorkamer voor de hoge geluidstonen en een grote kogel in de buik van de plug die lage tonen produceert. Maar er zijn vele andere voorbeelden, ook bijvoorbeeld de Patchinko 140 en de Giant Dog-X behoren tot deze categorie. Sommige pluggen zijn regelrechte rammelaars, die –zonder haken uiteraard- zo in een kinderwagen kunnen en het niet slecht zouden doen tegen babyrammelaars, naar mijn mening is dat vaak allemaal wat teveel van het goede, zeker voor relatief rustige stekken.

Kogels in oppervlakte pluggen hebben overigens niet alleen een geluidsproducerende functie, maar bepalen/beïnvloeden ook de typische actie van de plug. Bijvoorbeeld, een relatief grote kogel in de buik van de plug die zich van links naar rechts kan bewegen, zal een doffe klank produceren, maar zorgt ook - mits goed binnen gevist - voor een rollende zig-zag van de plug door het water. Pluggen zijn dan ook vaak ware technisch uitgekiende meesterwerkjes, waarin geluid, balans en actie van de plug door de fabrikant is vormgegeven.

Wat werkt het beste?

Tja, mooi allemaal, maar wanneer wat inzetten, en wat werkt het beste? Een eenvoudig antwoord is er eerlijk gezegd niet. Soms maakt het helemaal niets uit, met name in de beginjaren van de oppervlaktevisserij op zeebaars werkte alles wel zo’n beetje. Na de introductie van de oppervlaktevisserij op zeebaars in Nederland ontstond er een enorme hype rondom de Sammy 100. En als je de techniek enigszins onder de knie had, dan wist die Sammy vele mooie baarzen te verleiden tot een aanbeet. Maar ook ander oppervlakte kunstaas scoorde, soms leek het wel of de baarzen zaten te wachten tot iemand een stukje oppervlakte kunstaas in het water gooide, om dat dan massaal aan te vallen. Maar die periode is voorbij, en ik denk voorgoed voorbij. Om te beginnen zitten er minder baarzen, en de baarzen die er zitten lijken bovendien argwanender geworden, dus zomaar een Sammy in het water werpen en dan verwachten dat de baarzen er op af schieten is er vaak niet meer bij.

Zeebaars op Sammy 100

Uitzonderingen daargelaten, maar wat –althans bij mij- het meest succesvol is, is mijn kunstaas aan te passen aan de omstandigheden. Rustig weer, kalm water, kleinere plugjes met subtiele geluidsdragers , dan kan zowel een ‘rattle’ of ‘one-knocker’ zijn, maar ook een silent plug. Als het allemaal wat ruiger is, dan loont het vaak om pluggen te gebruiken die meer geluid/kabaal maken in het water. Het lijkt vrij simpel, maar hoeveel mensen zijn er niet die na een succesvolle sessie met een bepaalde plug, vervolgens met die plug keer na keer blijven vissen, onder vaak vele andere omstandigheden; naar mijn ervaring werkt dat meestal niet, althans niet de laatste jaren. Mijn logboek, waarin iedere zeebaarssessie van de afgelopen 10 jaren kort staat beschreven, bevestigt deze simpele theorie.

Zelf stil maken

Silent pluggen kunnen succesvol zijn, zeker op stille stekken, of, op stekken waar heel veel wordt gevist en de baarzen erg argwanend geworden zijn. En omdat de meeste pluggen geluid maken, kan een stille plug op zo’n stek net het verschil maken en dressuur doorbrekend zijn.Voor degenen die geen ‘silent’ pluggen in hun bezit hebben, maar hier wel eens mee willen experimenteren; een geluidsdragende plug is eenvoudig stil te maken. 

Wat je nodig hebt is een of twee pluggen die je hier voor wilt ‘opofferen’, bijvoorbeeld een Sammy die je teveel hebt. Kijk waar de geluidsdragers zitten en boor met een klein boortje (maatje 2 of 3) een gaatje in de kamer(s) waar de kogels zitten. Doe hier vervolgens voorzichtig een paar druppels seconden lijm in. Als je de lijm er in doet, zorg dan- door de plug schuin te houden- dat de kogels zich zover mogelijk richting het midden van de plug bevinden, zodat de actie van de plug niet veranderd. Vervolgens een aantal uren goed laten drogen, en daarna de gaatjes dicht smeren met een in elke bouwmarkt verkrijgbare waterbestendige kit. Wederom goed laten drogen en uitharden en je hebt een stille plug. 

Zeebaars op stil gemaakte Sammy 100

Ik heb op deze manier van 2 reguliere Sammy 100 pluggen ‘silent Sammy’s’ gemaakt, en dat werkt erg goed. De actie van de pluggen is niet veranderd, en de afgelopen 3 jaren heb ik met originele Sammy’s geen baars kunnen vangen, maar met deze stil gemaakte pluggen wel. Inmiddels heb ik ook een Sammy 85 op deze manier gemodificeerd.

Het meest succesvol?

Zoals gezegd, het is lastig, zo niet onmogelijk, om uitspraken te doen over welke type geluid nou het meest succesvol is. Bovendien kan het ook nog uitmaken op welke stekken e.d. je meestal vist. Maar als ik simpelweg naar mijn statistieken kijk, dan zijn voor mij de ‘single-knockers’ door de jaren heen het meest effectief. Met name de Ima Skimmer en de laatste twee jaren ook de Patchinko 100, doen het wel heel erg goed. Dat heeft met meer factoren te maken dan alleen de geluidsdrager, maar die geluidsdrager heeft wel een belangrijke invloed op de totaal presentatie van de plug in het water. 

Zeebaars op Ima Skimmer

Enfin, het mooie is dat het volgend seizoen weer helemaal anders kan zijn, ‘successen uit het verleden geven geen garantie voor de toekomst’ gaat zeker ook op voor de zeebaarsvisserij. En wat voor mij geldt hoeft voor iemand anders niet te gelden, daarom, probeer alles gewoon zelf uit, de voldoening als dat leidt tot succes is enorm groot. Maar hoe dan ook, de variatie aan mogelijkheden voor de oppervlakte visserij is en blijft een fascinerend aspect van de zeebaarsvisserij. 

Op weg naar Europees zeebaars beheer

Nadat de Europese Commissie in mei 2012 voor het eerst openlijk haar zorgen uitsprak over de neergang van de Europese zeebaars bestanden, en ICES verzocht om tot een kwantitatief advies te komen voor een vangstbeperking, heeft 2013 een stroom van nieuwe inzichten en ontwikkelingen opgeleverd.

De populatie op een absoluut dieptepunt

Om te beginnen, de trieste vaststelling dat de Europese zeebaars populatie met maar liefst 1/3 is afgenomen en dat het huidige bestand het laagst is van de afgelopen 20 jaar. En hoewel overbevissing de voornaamste oorzaak is, krijgen de zeebaars bestanden nog een extra klap, in dit geval van moeder natuur. De relatief strenge winters van afgelopen jaren zorgden voor hoge sterfte van jong zeebaars gebroed, met als gevolg een aantal weinig succesvolle voortplantingsjaren. Het advies van ICES aan de Europese Commissie voor 2014 is een vangstreductie van 36%. Een goed toegankelijke samenvatting van dit advies, specifiek voor de Noordzee gebied vind je hier. De drastische terugval van de zeebaars bestanden hebben veel media aandacht opgeleverd in geheel Europa, van zowel landelijke dagbladen, zoals The Guardian in Engeland tot zo’n beetje alle vissport magazines, websites en blogs.

Van quotum naar beheer

Eindelijk zullen velen zeggen, eindelijk lijkt het nu toch door te dringen dat het volledig misgaat met de zeebaars en dat er nu toch echt iets moet gebeuren. Maar het aloude mantra van een zeebaars quotum lijkt echter verlaten. De EAA (European Anglers Alliance) en de meeste EU lidstaten streven een duurzaam beheer na in plaats van een maximum toegestane vangsthoeveelheid (TAC) die vervolgens weer vertaald wordt in quota per land. In het overzicht van de EU quota 2014  voor de diverse vissoorten ontbreekt de zeebaars, wat door de EAA op haar facebook pagina  op 1 november wordt toegejuicht met de volgende zin: "We are happy that a sea bass TAC is not proposed. EAA prefers - like the majority of EU Member States - that, at this point in time, improved and new technical measures is what is (urgenty) needed to address the decline in sea bass stocks, not a TAC"

De EAA heeft een paper opgesteld met een set van maatregelen die samen de contouren van een Europese zeebaars beheer moeten vormgeven, waaronder onder meer een verbod van de winter visserij in de paaigebieden, sluiting opgroeigebieden, beperking van de fly-shoot visserij en verhoging van de minimum maat.

Dit paper heeft navolging gekregen middels een position paper opgesteld door Sportvisserij Nederland voor de Nederlandse regio. Een goed overzichtsdocument waarin onder  meer het economische belang van de sportvisserij op zeebaars wordt besproken evenals de beheersmaatregelen die SVN nastreeft voor onze regio. De Nederlandse politiek heeft inmiddels positief gereageerd op het lobbywerk van SVN, en de staatssecretaris heeft na kamer vragen gezegd dat er een Nederlands zeebaars beheerplan komt. De position paper van Sportvisserij Nederland is hier op de site van SVN te vinden.

Kijken naar Amerika, maar Europa is complexer

Positieve ontwikkelingen dus die hopelijk eindelijk zullen leiden tot een herstel van de Europese zeebaars stand. Maar helaas is het zover nog lang niet. Er wordt in de diverse betogen voor zeebaars beheer vaak een vergelijking gemaakt met de striped bass in Amerika. De grotere neef van de Europese zeebaars en een meer dan fantastische sportvis. De vergelijkingen met de striped bass gaan dan vaak over succesvol zeebaars beheer, en over de financiële betekenis van de soort als sportvis. Eind jaren ’70 stortte de striped bass populatie volledig in, voor 100% te wijten aan continue overbevissing. De Amerikaanse overheid nam maatregelen en stelde een herstelplan op, waarin onder meer verhoging van de minimum maat, baglimits, quota en een totaal vangstverbod voor diverse gebieden.  Dit leidde tot een zeer succesvol herstel, maar herstel kost tijd, en voordat het zover was waren er vele jaren verstreken.

De vergelijking met de striped bass is inderdaad een goede vergelijking, maar de Amerikaanse situatie was en is veel minder complex dan de Europese situatie met haar diverse nationaliteiten en culturen. Als we even inzoomen op bijvoorbeeld een toon aangevend land als Frankrijk wordt dat snel duidelijk.

Net zoals dat geldt voor de Amerikaanse striped bass, is het financiële belang van de zeebaars als sportvis enorm, en vele malen hoger dan de waarde als commerciële soort. In het genoemde position paper van SVN wordt dit helder uiteengezet. De recreatieve waarde van de zeebaars als sportvis is al erg hoog in Nederland, maar in een zeebaars mekka land als Frankrijk is die nog vele malen groter. Die waarde wordt gevormd door onder meer de verkoop van hengelsport materiaal, sportvis boten, maar ook door professionele zeebaars gidsen die er met klanten op uit trekken om te genieten van deze fantastische hengelsport beleving. En al die zeebaars toeristen moeten eten drinken en slapen, en zorgen voor een boost van de lokale economie.

Deze Franse zeebaarsgidsen vormen de - smalle - top van de moderne zeebaars visserij in Frankrijk; respect voor de soort, kennis en kunde en C&R wordt gepropageerd. Maar zoals gezegd, dit is slechts de smalle top, het overgrote deel van de Franse sportvissers vist nog veelal voor de pan en al dan niet illegale verkoop; ICES geeft niet voor niets herhaaldelijk aan dat het de hoeveelheid zeebaars gevangen door Franse sportvissers niet te onderschatten is.

Een treffende illustratie is een Frans debat dat is gestart door het Franse Ultimate Fishing, de Europese verdeler van tal van top merken en de club achter de roemruchte rode Tenryu hengels. Ultimate Fishing opende een discussie mbt vangst beperkende maatregelen voor sportvissers. Nou, dat hebben ze geweten, zo’n beetje alle Franse sportvisserij federaties en verenigingen keerden zich fel tegen deze ideeën, en Ultimate Fishing zag zich genoodzaakt om allerlei verklaringen te geven over het waarom van deze discussie. Met andere woorden, de Franse sport federaties zijn nog ver af van het inzien dat beperking en beheer niet alleen van de beroepsvisserij moet komen. De stelling name van Ultimate Fishing, dat ook sportvissers een verantwoordelijkheid hebben mbt een gezond zeebaars bestand, kan ik persoonlijk echter alleen maar toejuichen, en dragen hopelijk bij tot een cultuuromslag van een grote groep sportvissers. Jammer dat alleen deze Franse verdeler in de bres lijkt te willen springen en dat de vele andere grote merken en verdelers in Europa niets van zich laten horen.

De sleutel voor effectief Europees beheer ligt in Frankrijk

Velen beschouwen Frankrijk dan wel als het meest toonaangevende land voor de zeebaars sportvisserij, maar in Frankrijk ligt ook de sleutel voor een effectief Europees zeebaars beheer. Die sleutel ligt bij de Franse politiek. Het zijn de Fransen die dwarsliggen om tot een Europees beheerplan te komen, de Fransen willen naar een TAC en quota, waarbij vervolgens de Fransen -gebaseerd op historische vangsthoeveelheden- een groot deel van die quota toegewezen zouden krijgen. De Franse overheid geeft dus nog immer prioriteit aan de commerciële en niet aan de grotere recreatieve waarde van de zeebaars.  

In de Europese politiek ruziën de Fransen hier over met onder meer de Engelsen en Ieren. De Engelsen en Ieren zijn van mening dat het Franse betoog voor een zeebaars TAC en quota niet fair is, ze stellen dat zij al beheermaatregelen hebben genomen (Engeland heeft een verbod ingesteld op het vissen in de opgroei gebieden en in Ierland is zeebaars al hoofdzakelijk een sportvis), en dat het nu de beurt is van Frankrijk om daadwerkelijk effectief beheer te ondersteunen. Er lijkt op dit moment nog geen zicht op een compromis, en ondertussen gaat het massale wegvangen van grote scholen zeebaars gewoon door.

Het is geen vrolijk verhaal voor eenieder die getroffen is door het zeebaars sportvirus, maar we doen er helaas niets aan. Ik ben van nature geen zwartkijker, maar ik zie er op korte termijn niet veel van komen. En als er een Europees zeebaars beheer compromis wordt bereikt, dan is het nog niet gezegd dat dit onmiddellijk in werking treedt. We zullen het de komende jaren met minder baarzen moeten doen, en nadat een politiek compromis is bereikt zal het nog jaren duren voordat herstel merkbaar is. Maar om wat positiever af te sluiten, in 2013 is een breed gedragen inzicht ontstaan in zowel de politiek als in de media dat het zo niet verder kan en dat er echt iets moet gebeuren. En er gaat ook wat gebeuren, zowel op regionaal Nederlands als op Europees gebied, maar de vraag is wanneer....                                         

Het blijft vissen

Vrijwel alle voorgaande jaren vormde het naseizoen, met name de maanden September en Oktober, het absolute hoogtepunt van het zeebaarsseizoen. Volgevreten gretig jagende zeebaarzen, beresterk en in top conditie, die met grote felheid achter je kunstaas aan zitten. Vaak leidde dat tot een geweldige visserij, maar helaas gaat dat dit jaar niet op, althans niet bij mij. Vanaf medio September leek het seizoen letterlijk als een nachtkaars uit te gaan. Mijn Oosterschelde (kant)stekken leken verlaten, en op een enkele baars na volgde blank na blank. En niet alleen bij mij, ‘collega’ sportvissers die zo’n beetje in hetzelfde Oosterschelde gebied actief zijn als ik hadden stuk voor stuk dezelfde ervaring. Nou is het zo dat mijn zeebaars sessies in Oktober gereduceerd zijn tot veelal een enkele sessie in het weekend, maar toch, dat is niet heel veel anders dan andere jaren.

Het is inmiddels bijna November, en hoewel de water temperatuur met zo’n 13 a 14 graden nog prima is, lijkt het toch ver gedaan te zijn. Mijn laatste gevangen baars, nog een die van de oppervlakte kwam,  dateert al weer van zo’n 2 weken terug. En hoewel ik van plan ben om nog een enkele poging te gaan wagen, zou deze baars zo maar eens de laatste van het seizoen geweest kunnen zijn. Tja, ik had het graag anders gezien, maar het is niet anders. Maar niet getreurd, het is maar hobby en ook als je niets vangt zijn een paar uurtjes aan de waterkant een welkome afwisseling van een hele week op kantoor. En ja, blanks horen er ook bij; immers, het blijft vissen.

Slowly

Weinig wind afgelopen weekend, en met name zaterdag viel die ook nog eens regelmatig helemaal weg, zodat de Oosterschelde er uit zag als een grote rimpelloze spiegel. Hmm, tijd voor een subtiele aanpak dus; niet te veel rumoer in het water maken en behoedzaam te werk gaan. Eerlijk gezegd verwachtte ik er niet al te veel van, maar na een paar worpen toch duidelijk wat beweging bij mijn plug, maar geen aanbeet. Even later wederom hetzelfde, ander plugje proberen, maar ook dat gaf geen resultaat.

Nadat dit zich een paar keer herhaalde, de walk-the-dog nog verder vertraagd; tergend langzaam binnen draaien en de plug een dito langzame zig-zag op het wateroppervlak laten maken, met af en toe stop-and-go. De plug wordt dan als een 'net niet dood' aasvisje rustig met de getijde stroom mee gevoerd. Dit bleek de gouden greep, de zeebaarzen vielen de pluggen nu wel aan, en nog behoorlijk agressief ook. Uiteraard was niet alles raak en werden er ook wat baarzen gemist, maar in 2 sessies toch een 7-tal baarzen weten te vangen; 4 van rond de 40cm, 2 exemplaren van circa 50cm en de grootste van het weekend mat 55cm. De vangende plugjes waren de Patchinko 100, een "gemodificeerde" Sammy 100, en de Superspook Jr. 

Een stekje in de luwte

Er stond zaterdag een fiks briesje uit het Noordwesten, bij de stek aangekomen waar ik in eerste instantie van plan was om te gaan vissen, was het me allemaal net wat te ruw.  Een fikse golfslag met witte schuimkoppen op het water. Het verraste me enigszins, het waaide harder dan ik had ingeschat en ik had niet het materiaal meegenomen voor deze condities. Daarom besloten om verder te rijden naar een stek waar ik de wind schuin van achter zou hebben, en dus enigszins in de luwte zou kunnen vissen. Een verschil van dag en nacht bij deze stek, slechts een lichte golfslag en er liep een mooie stroming. 

Na een minuut of 10 een eerste kolk achter de plug, en even later wederom wat kolken, nog geen aanbeet, maar er zat in ieder geval baars. Na een paar keer van plug gewisseld te hebben was het raak, een baars van 50cm op de 'good old' Sammy 100. Op dezelfde plug zouden er nog 2 volgen van zo'n 40cm. Ook diverse missers, maar goed, dat hoort er nu eenmaal bij. Nadat het een kwartiertje stil was volgde nog een baars op de Chihuahua 110, die ver van de kant op de plug klapte. 

Helaas wist ik de grootste van de dag niet te vangen; een lichte rimpeling achter de plug, de aanbeet en vervolgens een gierende molen slip, alsof er een locomotief met mijn plug vandoor ging, geen houden aan. Maar ja, de baars schoot de diepte in, waar de bodem bezaaid ligt met stenen en grove oesterbedden, de lijn schuurt naar alle waarschijnlijkheid langs de scherpe rand en pats, afgelopen, weg baars en weg plug. Tja, daar is helaas weinig tegen te doen. Maar goed, met 4 gevangen baarzen en dito missers, op een stek die niet mijn eerste keuze was, was het toch weer een geslaagde dag. 

Wie het kleine niet eert...

Weer terug van vakantie en de eerste werkweek zit er inmiddels al weer op. Vrijdagavond voor het eerst weer in de gelegenheid om naar de waterkant te rijden voor een (korte) zeebaars sessie. Na een half uurtje gooien een kolkje achter de Patchinko 100, even niets, en vlak bij de kant werd de plug alsnog aangevallen. Even een paar korte snokken en los, maar goed, dit schept in ieder geval wat vertrouwen. Een minuut of 5 later wederom leven in de brouwerij, wat gespetter achter de plug en hangen. Even later een kleine baars aan de kant. Er volgde een half uurtje met regelmatig beet; echter nogal wat missers, maar ook een aantal gelande baarsjes. 

Het begon stilaan te schemeren en de aanbeten namen duidelijk af. De Patchinko werd verwisselt door een Ima Skimmer, en tot mijn verbazing volgde wederom aanbeet na aanbeet; 'verandering van spijs doet eten' was hier zeker van toepassing. Nog even in het donker door gevist, en de aanbeten bleven komen. Ik had geen lampje bij me, en het werd me allemaal net wat te link op de gladde stenen zonder licht, dus uiteindelijk maar gestopt. Al met al een 8-tal baarsjes weten te landen en zeker een 10-tal gemist. Het waren echt allemaal kleinere baarzen, een enkeling tikte de 40cm aan, maar de meesten waren kleiner, de kleinste niet veel groter dan mijn  plug. De vele aanbeten, en de felheid waarmee sommigen van deze baarzen zich op de plug storten maken echter veel goed, al met al een mooie avond gehad met volop actie aan het wateroppervlak. 

Vanmorgen nog met Charles op stap geweest; een 3-tal stekken aangedaan, gevist met zowel duikende als oppervlakte pluggen, echter geen enkele aanbeet gehad. Tja, het kan verkeren.