"Trugkieke" 8: zeebaars seizoen 2014

De zachte winter van 2013/14, en het mooie vroege voorjaar wat er op volgde, leek voor een super vroege start te zorgen van het afgelopen zeebaars seizoen. In April bereikte de zeewater temperatuur de 12 graden en in het weekend van 26 April stond ik voor de eerste keer aan de kustlijn. Helaas een vruchteloze poging, en toen er daarna zo begin Mei nog een aantal blanks op volgden, heb ik besloten om nog even een paar weken te wachten. Een soort ‘valse start’ van het seizoen dus. Maar goed, ik maak sowieso “mijn uren” liever op rustige stekken, wat dieper gelegen in het Oosterschelde gebied, dus maar even geduld tot waarschijnlijk begin Juni vooraleer de zeebaarzen daar actief zouden kunnen zijn. Deze inschatting bleek in iedere geval redelijk correct; eind Mei weer een poging gewaagd en direct mijn eerste baarsjes gevangen. De maand Juni werd een boven verwachting leuke maand, en daarmee de aftrap van een redelijk seizoen, verre van mijn beste seizoen ooit, maar zeker ook niet mijn slechtste.

De eerste maanden van het seizoen: Dog-X-mania!

Na mijn ‘valse start’ van het seizoen volgden aan aantal mooie Juni/Juli sessies, en wat aantal vissen betreft was de visserij gewoonweg goed. Geen supergrote exemplaren, maar vele baarzen van half in de 40 tot half in de 50cm. En omdat vrijwel all baarzen aan de oppervlakte werden gevangen, leverde dat prachtige visserij op, met soms ronduit spectaculaire aanvallen op de oppervlakte pluggen.  Er zaten ook nogal wat scholenbaarzen tussen, kleinere exemplaren van onder de 40cm, maar het geweld waarmee met name deze baarzen de oppervlakte plug aanvallen is ronduit schitterend om te zien.

Zoals altijd weer met tal van pluggen gevist, maar er was een oppervlakte plugje die er  in deze periode bovenuit stak, en dat was de Megabass Dog-X in de sliding variant. Overduidelijk leverde dit plugje veel meer aanbeten op dan andere pluggen en zorgde voor een ware “Dog-X-mania”. Het was onvoorstelbaar hoe de baarzen op dit plugje reageerden, waarbij vrijwel iedere worp wel actie achter de plug opleverde. Regelmatig verwisselde ik de Dog-X  voor een andere plug, en typisch werd het dan stiller, en zodra ik de Dog-X weer aan de speld deed, volgden de aanbeten weer. Het deed me een beetje denken aan seizoen 2008, toen in het naseizoen hetzelfde gebeurde met de Bonnie 95. Al was dat destijds in de overtreffende trap vergeleken met dit seizoen. Niet alles werd verzilverd uiteraard, missers horen nu eenmaal een beetje bij de oppervlakte visserij, maar dat mag de pret niet drukken.

Opvallend in deze periode van het seizoen was dat de vroege ochtendsessies veel beter waren dan de avond visserij. Zo net na zonsopkomst, in vaak hele rustige omstandigheden, bleek de visserij op haar  best. En dit bleek te gelden voor diverse stekken; in de vroege ochtend leuke visserij en in de avonden slechts een enkele aanbeet of simpelweg helemaal niets.

De tweede seizoenshelft

Na de zomervakantie waarin een paar weken niet is gevist,  eind Juli weer naar de waterkant. Vol goede hoop uiteraard gezien de mooie weken voor de vakantie, maar de visserij gaf toch een wat ander beeld. Het werd allemaal wat wisselvalliger, en blanks en succesvollere sessies wisselden elkaar af. Tevens werd het aantal veertigers minder, maar daar tegenover werden diverse mooie 50+ en 60+ baarzen geland, die zowel tijdens avond als vroege ochtend sessies zijn gevangen.

Ook was het plotseling over met de verbluffende aantrekkingskracht van de Dog-X; hoewel nog diverse keren ingezet, in de rest van het seizoen heb ik er nauwelijks meer een baars mee gevangen. Zeebaars visserij ten voeten uit zou ik zeggen; een kunstaasje wat vandaag top is kan morgen alweer flop zijn. Maar niet getreurd, er zijn vele andere alternatieven, en met name op de Xorus Patchinko 100 en de Ima Skimmer gingen de baarzen bij tijd en wijle helemaal los. De beste van deze twee was dit seizoen de Patchinko 100, die, zoals al een paar seizoenen op rij, wederom haar vangkracht bewees.

Naarmate het seizoen vorderde, vooral bij winderige condities, met wat grotere regelmaat ook ondiep duikende pluggen gebruikt. Hoewel het visuele spektakel van de oppervlakte visserij ontbreekt, maakt de immer snoeiharde onverwachte aanbeet op een snel binnen gedraaide duikende plug veel goed. Een beuk van jewelste op je spinhengel en direct een gierende molenslip; het blijft kicken. De duikende pluggen leverden een aantal mooie baarzen op, die vrijwel zonder uitzondering zijn gevangen met de Duo Tide MInnow 125SLD en Megabass Vision 110.

Helaas beperkte een druk reisschema voor mijn werk mijn September zeebaars visserij tot slechts enkele weekend sessies, maar toch een paar leuke najaarsbaarzen kunnen vangen. Tot en met medio Oktober heb ik de baarzen kunnen vinden, maar van de ene op de andere dag was het afgelopen. Mijn stekken leverden, behoudens een paar kleinere exemplaren, geen baarzen meer op. Er was beslist nog wel zeebaars te vangen, met name aan de kustlijn of in het Europoort gebied, maar ik vond het welletjes, eind Oktober was mijn seizoen klaar; tijd voor andere bezigheden.

Een goed seizoen?

Tja, wat maakt een seizoen goed? Dit is en blijft grotendeels een persoonlijke beleving; voor mensen die net gestart zijn met deze hobby maakt een handvol zeebaarzen het seizoen wellicht al goed, terwijl voor mensen die al vele jaren op zeebaars vissen –en andere tijden hebben meegemaakt- het tegenovergestelde het geval zal zijn. Voor mij persoonlijk is een goed seizoen in ieder geval veel meer dan louter het tellen van gevangen baarzen. Zo heb ik begin Oktober op een avond een paar uurtjes staan gooien met oppervlakte pluggen; diverse kolken en schijnaanvallen op de plug, zoals altijd weer geweldig mooi om te zien. Maar, de baarzen waren super voorzichtig, en wat ik ook probeerde, geen enkele baars weten te verleiden tot een aanbeet. En toch was dit absoluut een mooie avond die ik niet snel zal vergeten, een avond die je tot nadenken stemt wat je anders had kunnen doen om toch die aanbeet te krijgen. Ik bedoel maar, er is meer dan tellen hoeveel baarzen je hebt gevangen en vervolgens concluderen of het seizoen goed was of niet.

Ik ben dit jaar, op een enkele strandsessie na, de Oosterschelde niet uit geweest, en mijn seizoen was zeker niet slecht. Ik realiseer me overigens terdege dat over de gehele breedte van de Oosterschelde zeebaars visserij het niet al te best was. Meer dan ooit kreeg ik via mail en gesprekken aan de waterkant, signalen dat er alom werd geklaagd over matige tot zeer matige Oosterschelde zeebaars visserij. Ik wist gelukkig met regelmaat mijn baarzen wel te vangen, maar goed, ik loop inmiddels al meer dan 10 jaar rond aan de Oosterschelde dijken, deze ervaring, in combinatie met een fikse portie geluk, zal er wel debet aan zijn.

Al  met al het ik weer heel wat uurtjes gewapend met lichte spinhengel en schoudertasje gevuld met een handvol pluggen aan de waterkant gestaan. En met volle teugen genoten van het afgelopen seizoen.

Oosterschelde onder druk?

Een Nationaal Park, en een schitterend natuurgebied, maar de Oosterschelde staat wat mij betreft zwaar onder druk; diverse berichten berichten doken op dat de bruinvissen in de Oosterschelde verhongeren vanwege de afname van de hoeveelheid kleinere vis, waar deze kleine walvissen soort op jaagt en afhankelijk van is. Waar zijn ze gebleven, die grote scholen aasvis van een aantal jaren geleden? Ik heb ze in ieder geval niet gezien; de laatste keer dat ik een groep zeebaarzen heb zien jagen midden in een grote school aasvissen is alweer diverse jaren geleden. Het Oosterschelde water lijkt almaar helderder te worden, dit vanwege een sterke vermindering van fosfaten en stikstof verbindingen die minder en minder in de natuur terecht komen. Het gevolg is een verminderde groei van algen en plankton, en dat resulteert weer in voedselarmoede voor onder meer vislarven. En minder vislarven betekent simpelweg minder jonge vis. Daar bovenop is de Oosterschelde een zeearm met nauwelijks zoetwater instroom, en daarmee dus ook geen instroom van organismen die typisch aan het begin van de voedselketen staan in Estuaria. 

Dit proces van ‘verarming’ van het leven in de Oosterschelde speelt al een aantal jaren. Wat dit allemaal betekent voor de zeebaars weet ik niet, maar voor mij zijn dit tekenen aan de wand.  Passen de zeebaarzen zich simpelweg aan en richten ze zich in de Oosterschelde structureel op ander voedsel zoals krabben en garnalen? Of gaan de zeebaarzen op den duur wellicht meer en meer de Oosterschelde mijden? En in plaats hiervan op andere plaatsen foerageren die niet worden geplaagd door deze problemen, zoals bijvoorbeeld het Europoort gebied? De tijd zal het leren, maar wat zich afspeelt in de Oosterschelde in combinatie met het enorme probleem van overbevissing lijkt niet erg op een scenario dat kan zorgen voor de terugkeer van een rijk Oosterschelde zeebaars bestand.

Richting zeebaars seizoen 2015

De tijd gaat snel, en hoewel het nu nog slechts begin Januari is, kijken we al weer uit naar het volgende seizoen.  Een voorspelling durf ik nauwelijks te maken, maar de kans dat het veel beter wordt dan dit seizoen lijkt erg klein. Maar, voor een seizoen zoals dit afgelopen seizoen zou ik toch direct tekenen. Met regelmaat een of meerdere baarzen vangen, grotendeels aan de oppervlakte, in een prachtig natuurgebied; zoals gezegd, ik teken er voor.

Nog een paar wintermaanden en dan begint het voorjaar al weer. En voor je het weet is het Mei, en dan kunnen we weer.  Laten we hopen dat iedere sportvisser zijn baarsje weet te vangen!

Europees zeebaars beheer nog ver weg?

Het is 31 december, de laatste dag van het jaar, net terug van een mountainbike rit door de besneeuwde bossen van de Brabantse Wal, zit ik gedoucht en wel met een kop koffie achter mijn laptop wat terug te blikken op het afgelopen zeebaars seizoen.  Een seizoen wat voor mij alleszins redelijk was, en daar kom ik begin 2015 nog op terug, maar 2014 was ook een jaar waarin de ontwikkelingen omtrent Europees zeebaars beheer in een stroomversnelling leken te komen. Helaas was het eindresultaat van het debat in de Europese Commissie voor beheersmaatregelen voor een duurzaam zeebaars bestand ronduit teleurstellend. De bovenmatige aandacht in tal van media, forums en blogs  deed velen hopen, en hoewel nauwelijks verrassend, is wat er nu op tafel ligt slechts een doekje voor het bloeden. Nauwelijks verrassend? ; inderdaad, want alle goede en valide argumenten ten spijt,  het zou ronduit naïef zijn om de macht van de beroepsvisserij lobby te onderschatten, en te denken dat de georganiseerde sportvisserij middels  de EAA, SVN, BASS en alle andere nationale sportvisserij of specialistische zeebaars organisaties daar zo gemakkelijk om heen zouden kunnen lopen.

Ieder jaar wordt door de EU advies gevraagd aan wetenschappelijke visserij instituten zoals ICES, hoe intensief de diverse visbestanden bevist kunnen worden, zonder ze over de kling te jagen. En ieder jaar opnieuw, werd en wordt dat advies stelselmatig genegeerd, en worden voorgenomen beheersmaatregelen uitgesteld en/of worden quota afgesproken die hoger zijn dan wat volgens de wetenschappers verantwoord is. 

Is de visserij sector nou zo belangrijk dan dat dit jaar na jaar gebeurd? Nou nee, het economisch aandeel van de Europese beroepsvisserij voor de Europese economie is kleiner dan menigeen denkt, is zwaar gesubsidieerd, en zou zonder de zware Europese en nationale subsidies grotendeels failliet zijn. 

Hoe is het mogelijk zou je zeggen; een sector die zonder Europees subsidie geld niet kan overleven, wetenschappers die jaar na jaar de alarmbel luiden over het voortbestaan van diverse vissoorten, politici die om het hardst roepen dat het anders moet; en dat terwijl er nauwelijks iets lijkt te veranderen en overbevissing gewoonweg doorgaat.  Natuurlijk veranderd er wel wat, de EU wil immers de visserij sector hervormen naar een duurzamere visserij. Een voorbeeld hiervan zijn de discard maatregelen, het teruggooi verbod van ondermaatse vis (vanaf 1 januari 2015 moet alle gevangen vis worden aangeland worden en telt mee voor de bepaalde quota; dit betekent dat ongewenste bijvangst zoals te kleine en onverkoopbare vis niet meer mag worden teruggegooid in zee). Dus veranderingen zijn er zeker, maar het gaat zo ontzettend langzaam dan het voor veel vissoorten wel eens te laat zou kunnen zijn. 

Het lijkt een onbegrijpelijke tegenstelling; de EU die aan de ene kant streeft naar een duurzame visserij, maar tegelijkertijd wetenschappelijk vangstbeperkend advies deels negeert en de beroepsvisserij grootschalig subsidieert zodat uitgevaren kan worden om complete visbestanden weg te vangen.

Visserijbeleid wordt gemaakt in Brussel, maar het zijn de Europese lidstaten die de meeste invloed en macht hebben, en niet de Europese politici. En hier schuilt de hoofdoorzaak van bovenstaande; de beroepsvisserij lobby is goed georganiseerd, machtig en heeft uitstekende en vaak jarenlange connecties met het ambtenaren apparaat van de visserij ministeries van vrijwel alle lidstaten.  En hoewel ministers een politieke houdbaarheidsdatum hebben en dus komen en gaan, zijn de top ambtenaren op de relevante ministeries een veel stabielere factor, en sinds jaar en dag een belangrijke doelgroep van de lobbyisten. Hier moeten de sportvisserij organisaties op zowel nationaal (zoals SVN) als op Europees niveau ( de European Anglers Association EAA) tegen zien op te boksen. En dat is geen eenvoudige zaak. Voor degenen die wat beter willen begrijpen hoe macht en invloed stucturen in de EU werken, check dit wat ouder maar nog steeds relevant artikel uit Nature maar eens.

Bovenstaande gaat zeker ook op voor de zeebaars; ICES adviseert een vangstbeperking van 80% voor 2015; de EU wil slechts gaan tot 60% en maakte een voorstel om dit te bereiken. En, zowaar de sportvissers zijn gehoord, van de uitgebreide set van voorstellen van de EAA om te komen tot een duurzaam Europees zeebaars beleid hebben de Europese politici er één uitgepikt, welke overigens niet eens in het EAA position paper voor zeebaars beheer is opgenomen; de baglimit; en stellen een baglimit in van een zeebaars per dag voor sportvissers. Ik zie het al helemaal voor me hoe de lobbyisten in de diverse landen hebben ingepraat op de ministeries “natuurlijk moet je ook naar de sportvissers luisteren, ze begrijpen erg goed dat hun achterban veel vis weg vangt en vragen zelf om maatregelen, dus een baglimit moet zeker gehonoreerd worden”.

In diverse media, forums en blogs werd terechte verontwaardiging geuit over de door de EU voorgestelde maatregelen. Disproportioneel, onrechtvaardig enzovoort, volledig eens, maar ik las ook vele reacties zoals ‘die baglimit moet van tafel’.  Maar persoonlijk vind ik de baglimit een goede zaak; een zeebaars per dag meenemen is meer dan genoeg, tenminste, als je een sportvisser bent…  Als er een andere motivatie is om meer dan een vis per dag mee te nemen dan heeft dat m.i. niets met het woordje ‘sport’ te maken. En hoewel de beroepsvisserij verantwoordelijk is voor het leeuwendeel van de jaarlijkse zeebaars afname, wordt het aandeel van de sportvisserij door diverse instanties nog altijd ingeschat op zo’n 25%. Met andere woorden, van iedere 4000 ton die wordt gedood komt 1000 ton voor rekening van het grote Europese legioen zeebaars sportvissers, en dat moeten we zeker ook onder ogen willen zien. Overigens, instellen van een baglimit is ‘een’, maar handhaving is ‘twee’, en dat zal bijzonder lastig zijn. Hoe zal dit geregeld gaan worden? Als die paar BOA’s dat moeten doen, dan zal er niet veel van terecht komen vrees ik, en hoe verder richting Zuid Europa, waar nog veel meer dan in ons land een cultuur heerst van “gevangen vis is eten (of geld), dus meenemen”; hoe lastiger het wordt.  Maar dat ter zijde, ik hoop dat de EAA en SVN geen ‘boter of het hoofd gedrag’ gaan vertonen en hun inspanningen niet richten op het van tafel krijgen van de baglimit, maar doorgaan met het op de agenda krijgen van het voorgestelde pakket van zeebaars beheer maatregelen.

Eind vorig jaar schreef ik al in een blogpost dat de Fransen en Engelsen ruziën in de Europese Commissie omtrent zeebaars beheer maatregelen, en dat de sleutel om tot een oplossing te komen in Frankrijk ligt, en dat is nog steeds zo.  De Fransen zijn nauwelijks bereid water bij de wijn te doen, en als ze al iets willen, dan is dat maximaal het instellen van een quotum voor zeebaars, waarbij natuurlijk het overgrote deel naar Frankrijk zou moeten.  Al jaren houden de Franse politici iedere voorgenomen maatregel tegen; de Franse beroepsvisserij lobby is bijzonder effectief… Vanwege deze onenigheid tussen de lidstaten is in de Europese Commissie dus geen overeenstemming bereikt, en heeft de Europese Commissie vervolgens de verantwoordelijkheid weer teruggeschoven richting de individuele lidstaten. Gevolg: er zal niets gebeuren.  

Er is echter een “maar” in het EU besluit;  indien de situatie niet verbeterd, dan heeft de Commissie zich het recht van ingrijpen toegeëigend, en kan alsnog dwingende maatregelen nemen, als de Commissie vindt dat een nog verder verslechterende situatie daar om vraagt.  Wat dit precies betekent, wie dit bepaalt,  en hoe effectief dit daadwerkelijk gaat zijn weet niemand. Echter, we gaan er snel achter komen, want de Engelsen hebben een formeel  verzoek ingediend die een beroep doet op dit recht op ingrijpen van de Europese Commissie. Persoonlijk zie ik er nog niet veel van terecht komen, maar laten we hopen dat ik het mis heb.

Al met al niet veel reden tot juichen zo op de valreep van het nieuwe jaar. Maar aan de andere kant zijn er toch zeker ook positieve ontwikkelingen. Meer dan ooit heeft de georganiseerde sportvisserij de aandacht voor het zich aftekenende zeebaars debacle weten te krijgen van zowel de Europese Commissie als van de diverse Nationale overheden. En hoewel het gehoopte succes er nog niet is, ben ik er van overtuigd dat dit er uiteindelijk toch gaat komen. De organisaties die de sportvissers vertegenwoordigen, de EAA en SVN, doen op dit moment de goede dingen. Harder en agressiever optreden, wat hier en daar wel eens geopperd wordt, heeft geen enkele zin, integendeel, dat zou wel eens een averechts effect kunnen hebben. De enige vrees die ik -en velen met mij- heb, is dat het nog verschillende jaren gaat duren voordat echt effectieve maatregelen zijn genomen, en dat dit komt op een moment dat wat er nu nog aan zeebaars bestand bestaat, grotendeels is weggevaagd. Maar goed, waar hoop is, is leven; volharding en nog eens volharding is wat EEA/SVN moeten laten zien en nooit de handdoek in de ring gooien. 

Oktober baarzen

Na een paar weken van slechts enkele kleine baarzen, was er zondagavond een betere sessie. Anderhalf uur voor het hoge water begonnen, en met afgaand water nog een uurtje door gevist in het donker. Door het relatief warme najaar is de watertemperatuur nog hoog voor de tijd van het jaar, dus kunnen ook nog steeds oppervlakte pluggen worden ingezet. Zo gezegd zo gedaan, en na een 20-tal minuten gooien een paar kolken achter de plug, even niets (ik dacht al; die is weg), maar dan toch een veertiger die boven op de plug knalde. 

De worp hierna wederom een paar kolken, maar geen aanbeet; toen zich dit een paar worpen na elkaar herhaalde, maar eens een duikende plug aan de speld gehangen. Een 15-tal minuten helemaal niks, en net toen ik dacht om toch weer maar met oppervlakte pluggen te gaan gooien, kwam dan toch die aanbeet en kon even later een mooie vijftiger worden geland.

Daarna wat afwisselend gevist met duikende en oppervlakte pluggen, en een paar veertigers weten te vangen. Rondom het hoge water was het even stil, maar toen het eenmaal donker was, toch weer een baars. 

Een paar worpen hierna een aanbeet op de Megabass Vision 110 zoals ik ze graag heb; vlak onder de kant, een harde klap op de hengel en onmiddellijk een gierende molen slip. Het is en blijft kicken. De foto vertekent helaas wat waardoor deze baars niet echt goed tot zijn recht komt, maar dit was een mooie dikke geblokte Oktober baars van 58cm. typisch zo'n baars zoals je die in het najaar verwacht. 

Tja, die foto's, allemaal een beetje hetzelfde; baarzen die in het gras van de Oosterschelde dijken liggen. Ik sta meestal alleen te vissen, en om met een statief te gaan leuren en met de zelfontspanner te gaan prutsen zie ik niet zitten. Ik maak snel een foto en zet de baarzen weer terug. Als ik dan thuis de foto's op mijn laptop zet, tja, dan valt het wel eens tegen, en zeker als de foto in het donker is genomen, Nou goed, so be it. Die foto's, ach, het is de beleving die ik het belangrijkst vind. Na deze mooie baars nog een half uur door gevist maar geen beet meer gehad. Met 7 gevangen baarzen, die allemaal weer rondzwemmen, als een tevreden man weer naar huis gegaan. 

Voorzichtige baarzen

Dit weekend diverse stekjes aangedaan. Het viel me niet mee, op de eerste 4 stekken geen teken van leven, maar stek nummer 5 leverde dan toch een aantal aanbeten op. Direct bij de eerste worp op deze stek een kolk achter de plug, en dat was al meer dan wat ik had gezien op de andere stekken. Maar, een kolk is nog geen aanbeet, en zeker nog geen gevangen baars. Er zaten zeker wat zeebaarzen, zo om de drie tot vier worpen wat gespetter achter de plug, maar de baarzen waren zeer voorzichtig, en lastig te verleiden tot een aanbeet. 

Rond deze tijd van het jaar verwacht je agressief baarzen gedrag, baarzen die met geweld boven op je plug knallen, maar vandaag was er niets wat daar op leek. Wat kolken, en soms een flauwe aanbeet, met vrij snel een losser als gevolg. Tja, wat doe je dan; je wisselt wat vaker van plug, en je trekt je hele technieken arsenaal open, maar vandaag hielp er helemaal niets aan. Nog even met duikende pluggen geprobeerd, maar die werden helemaal genegeerd. Uiteindelijk op een Pro-Q 90 van Seaspin een baars van net geen 50 cm kunnen landen. De zeebaars visserij blijft verrassend en vaak onvoorspelbaar, maar goed, wellicht is het daarom wel zo leuk. 

Nazomerse baarzen

Na de "herfstmaand" Augustus hebben we afgelopen week mogen genieten van mooi nazomer weer, en volgens de verwachtingen blijft dat zo nog wel even. Helaas niet veel aan vissen toegekomen, maar zaterdag weer naar de waterkant. Het zou een spectaculair begin worden van deze zeebaars sessie. Iets voor zeven in de ochtend vloog mijn plug in het water, in een ambiance van een grijze lucht en het daglicht dat langzaam terrein begon te winnen van de nacht. De Noorden wind was net wat sterker dan ik had ingeschat, maar goed, het weer heb je nu eenmaal niet in de hand. Mijn plekje gezocht en bij mijn eerste worp, de Patchinko 100 was net een paar tellen in zijn zig-zag actie, een enorme klap op de plug, met direct een kromme hengel en een gierende slip. Maar voor ik goed en wel iets kon doen was het weer klaar, los. Hmm, jammer, maar ook missers horen er bij. Een paar worpen later, het leek wel een herhaling, wederom vanuit het niets een aanval op de plug, kromme hengel en meters lijn die van de molen werden getrokken. Wat een geweld, er leek geen einde aan te komen, maar helaas, ook deze baars loste. Balen natuurlijk, dit waren zonder twijfel forse baarzen. 

Direct de worp hierna, boem, weer zo'n aanval op de plug, en hoewel ook nu de molen slip zijn werk moest doen, was deze baars beslist wat minder sterk, Na een mooie dril kon een mooie dikke baars van 61cm worden geland, om na de foto weer retour Oosterschelde te gaan. 

Hierna bleef het een minuut of 10 stil, maar even later toch weer een paar kolken achter de plug en een baars die geland kon worden. Er volgde een mooi half uurtje, met baarzen die allemaal zo tussen de 40 en 50cm maten. Afwisselend gevist met de Patchinko 100 en de Ima Skimmer, de meeste baarzen kwamen op de Patchinko. Een drie kwartier na de eerste worp was het afgelopen en heb ik geen beet meer gehad. Maar goed, met een 12-tal gevangen baarzen was dit toch weer een mooie Oosterschelde zeebaars visserij.

Tussen de buien

Het weer was de afgelopen weken nou niet echt uitnodigend om te gaan vissen. Tenminste, niet op de dagen dat ik tijd had. Er waren wel een paar drogere dagen met wat minder wind, maar iedere keer als ik van plan was om er op uit te trekken, dan was het bar en boos. Nou goed, toch nog een keertje kunnen vissen deze week, voor de zekerheid mijn regenpak aangetrokken, maar hoera, geen druppel regen gehad. De wind was ook wat minder, dus al met al viel dat niet tegen. 

De visserij zelf dan, gevist met een Patchinko 100, en al snel wat kolken en gespetter achter de plug, maar het begon met een 3-tal missers achter elkaar. Even later dan toch raak, en een baars van 50cm kon op de foto. Het bleek gelijk de grootste van de dag te zijn, want de baarzen die volgden waren allemaal van zo'n beetje dezelfde grootte van net geen 40cm. Maar goed, dat mag de pret niet drukken, ook kleinere baarzen die zich op de plug storten bieden een mooi visueel spektakel, en zijn meer dan welkom. Na een half uur was het gedaan en kreeg ik geen beet meer. 

In de verte kwam een bui opzetten en ik besloot maar om terug naar de auto te gaan. En toen ik goed en wel weer op weg naar huis was, kwam de regen weer met bakken uit de lucht. Maar goed, dat deerde me niet meer; toch nog een leuke sessie gehad tussen de buien door.

Het kan niet altijd meezitten

Afgelopen dinsdag en woensdag twee keer aan de waterkant gestaan. Een lekker niet te hard windje op de kant en een zonnetje die regelmatig tussen de wolken door kwam kijken. Een aantal scholen baarzen weten te verleiden tot een aanbeet, en helaas een paar forse baarzen gemist. Tot twee keer toe zware kolken bij de plug, een keer de baars even gevoeld en weg, en de andere kort even door de slip en weer los. Tja, het kan niet altijd meezitten. 

De andere dag slechts een aanbeet, maar deze kon wel verzilverd worden, na een relatief lange dril waarbij de baars in haar ontsnappingspogingen maximaal gebruik maakte van de sterke stroming, kon een mooie zestiger op de foto. Het vangende plugje was de Ima Skimmer. Het is te hopen dat er nog iets van een nazomer komt met een paar mooie visdagen, want dit herfstachtige weer ben ik eigenlijk al lang weer beu.